School: overstappen of niet?

Grappige dingen deze maand: Matthijs aan de eettafel, helemaal verontwaardigd na het lezen van een nieuw boek: “Mamma, weet je dat ze vroeger in landen heel ver hier vandaan mensen gebruikten als een soort… eh… huishoudrobots??? Als DINGEN?” Hoe bedoelt u, familie Nerd?

De jochies spelen op ons pleintje met diverse buurkinderen en ik zit op het bankje te praten met de buren. Falco komt naar me toe terwijl hij een grote lat draagt. “Mamma, mag ik voorwerpen”? Ik kijk hem niet begrijpend aan, waarop hij het verzoek nog eens met veel nadruk herhaalt. Ik begin uit te leggen dat voorwerp een ander woord voor ding is, en dat hij al een ding heeft (de lat, die als supergeweer dienst doet in het spel). “nee, nee”, zegt hij, “vóórwerpen” en hij werpt de lat naar voren toe…

Verder hebben we deze maand weer problemen gehad met de school. Matthijs had een doosje snoep van het bureau van de juf gepikt, dus we moesten een officieel formulier ondertekenen dat hij grensoverschrijdend gedrag had vertoond en dat hij een dag in een andere klas moest zitten. Een week later wordt hij bij een les in de gymzaal gestuurd en moet hij in zijn eentje in de klas wachten. De juf bleek een glazen pot met snoepjes op haar bureau te hebben staan, die ze als beloning wilde gaan gebruiken. Matthijs kon de verleiding niet weerstaan, pikte een snoepje en werd betrapt. We moesten dus op gesprek komen bij de directeur en weer een officiële verklaring ondertekenen. Verder werd hij een dag van school gestuurd.

Bij gesprek op school met de directeur heb ik wel aangegeven dat ik het veel te ver vond gaan, die schorsing, en dat ik niet snapte dat er een pot snoep op tafel stond. Hij was het niet met ons eens, hij vond dat er van de spullen van de juf afgebleven moest hebben en zag geen verschil tussen een snoepje uit de pot of geld uit de portemonnee zei hij. Maar een pot snoep als beloning was misschien niet zo handig, dat moest juf maar niet doen.

Matthijs is lastig en vraagt aandacht, maar dat hebben we uitgebreid besproken voordat we uiteindelijk voor deze school kozen en destijds werd gezegd dat dat geen probleem was. Hij zit in een klas met 19 kinderen en daar zitten wel een paar moeilijke mannetjes bij, maar het zijn er geen 30. Zijn beste vriendje is laatste getest en zit op grensgebied hoogbegaafd. Diens moeder ging dus naar juf om te overleggen en vertelde dat aangeraden wordt om dit soort kinderen ook samen veel dingen te laten doen. Waarop juf zei dat er verder niet van dat soort kinderen in de klas zitten…Ik heb dus bij de IB-ster maar aangekaart dat we Matthijs weer zouden laten testen met 8 (op kosten van de school) en dat hij nu al negen is, dus dat dat binnenkort echt moet.

Tegelijkertijd maakt Matthijs op een aantal vlakken ook een hele positieve ontwikkeling door. Ik had het al over de complimentjes tijdens de terugvlucht. Maar hij logeerde bijvoorbeeld drie weken terug bij een vriendje uit zijn klas. Jochie is half engels, ‘s weekends is hij bij Engelse moeder. Moeder staat al een paar jaar op de nier transplantatielijst, jochie heeft een syndroom waarbij hij te weinig kraakbeen aanmaakt in sommige gewrichten en dus niet mag hollen en springen – en deze zomervakantie is hij ook geopereerd om ergens een pen in te zetten waarna hij met rolstoel en krukken moest tot circa dat weekend. Ma en Pa zijn vorig jaar uit elkaar gegaan (maar wel op goede manier).

De vriend van ma kwam over uit Engeland, en daarom hadden ze Matthijs gevraagd te komen logeren. Doettie wel vaker, en het is fijn dat ze het huishouden dan geheel Engels kunnen houden. Zondag kwam de vriend hem terugbrengen en vertelde dat het voor Matthijs misschien niet het leukste weekend was geweest, maar dat HIJ heel erg blij was dat Matthijs er was en dat hij enorm had meegeholpen. Ma’s dialyse ging niet goed, dus die was heel erg moe en ziekig geweest het hele weekend. Vriendje was emotioneel wat overstuur en ging bij alles huilen en drenzen en wilde bij alles zijn zin hebben. Matthijs schommelde daar heel rustig doorheen, liet zich niet van de wijs brengen, maakte geen ruzie met vriendje en bleef positief. Waarop Matthijs zegt dat hij dat natuurlijk deed, want dat hij toch wel kon begrijpen dat het moeilijk is als je zo ziek bent, of als je moeder zo ziek is en je zelf veel pijn hebt, dus dat hij daar gewoon rekening mee moest houden.

Vorig weekend gingen we met de kinderen naar de grote speeltuin in IJmuiden. Heerlijk zonnetje, we hadden de picnicmand vol, een thermos met lekkere espresso en alletwee een mooi boek. Dus toen Daniel na anderhalf uur kwam klagen dat er twee jochies waren die hem steeds pestten en uitscholden had ik geen zin om op te staan en stuurde Matthijs met hem mee, waarbij ik Matthijs vertelde dat hij Daniel maar moest leren hoe je dat soort problemen oploste. Na een uur kwamen ze weer wat lekkers halen. Toen ik vroeg of de problemen over waren bleek dat ze dikke vrienden waren geworden met de pestkoppen. Matthijs legde me uit dat het eigenlijk kwam omdat Daniel ze te serieus nam. Ze scholden Daniel uit, en die werd daar dan heel boos om. Maar wat Matthijs had gedaan was er een spelletje van maken. Na ieder scheldwoord ging hij als een monster achter ze aan, met lachen om te laten zien dat het nep was, en binnen de kortste keren was het een spel geworden.

Vanmorgen was hij buiten aan het spelen met een buurjongetje van Daniels leeftijd. Ze zijn als Pokemonnen achter alkaar aan aan het rennen, totdat ze over elkaars voeten stuikelen en vriendje een lelijke smakker maakt. Ik hoor het gehuil en kijk uit het raam, waarop ik Matthijs het vriendje zorgzaam (lief over zijn rug aaiend) naar zijn moeder zie brengen aan de andere kant van ons pleintje. Vervolgens komt hij terug om de fiets van vriendje te halen en ook thuis af te leveren.

Als ik dat soort dingen zie of merk (en dat gebeurd best vaak), dan denk ik weer dat ik misschien last heb van een paar dingen (ik stal mijn moeders hele snoep en limonadevoorraad leeg vroeger, al zal ik dat nooit aan Matthijs bekennen) maar dat het eigenlijk een heel evenwichtig kereltje is. Als zijn juf dat niet ziet heeft ze pech en dan moeten we maar kijken hoe we het jaar doorkomen. Ik heb wel gedacht over een andere school maar hij heeft een stuk of vier, vijf goede vrienden en kent de mensen op school wel allemaal. Om hem daar nu weg te rukken – dan moet ik wel heel erg overtuigd zijn van het feit dat die andere school veeeeeeel beter is, en dat betwijfel ik.

Daniel gaat ook niet helemaal lekker op school. Daar krijgen we ook steeds bij te horen dat hij niet goed luistert en dat hij niet oplet. Halverwege alle oefeningen en tests droomt hij weg, of begint hij te tekenen, en de juf heeft niet de tijd om hem er steeds bij te betrekken. Ik ben ook leesmoeder in die groep, en ontdekte zo dat Daniels leesniveau zo mogelijk nog slechter is geworden. Hij zit nu in groep 4 (klas 2) en hoort AVI 3-4 te lezen, maar leest nog AVI 1 en ook nog steeds heel spellend en langzaam.

Ik ben naar juf gegaan, die vertelde dat ze zich ook ongerust maakte, maar dat ze had gehoord van de juf van de vorige klas dat hij misschien ook een kennisgat had omdat hij zijn schoolwerk nooit afmaakte.

Ik heb verdorie vanaf maart vorig jaar IEDERE schooldag het werk dat niet af was mee naar huis genomen en daar door hem af laten maken. Hij heeft dus ALLE oefeningen en dingen gehad die de anderen ook hebben gehad, dus ik was daar eerlijk gezegd flink pissig over. Vorig jaar had hij twee juffen, waarvan één de IB-ster is, maar die had lezen blijkbaar helemaal uitbesteed aan de ander want daar wist ze niets over toen ik met vragen over zijn niveau langskwam.

Ik heb me wat meer verdiept in dyslectie en daarvan zeggen ze dat je het beste zes weken een apart programma kan volgen met lezen en daarna ben je ofwel erg vooruitgegaan (dan was het gewoon achterstand) of nog steeds op dat niveau en dan moeten ze gaan testen op dyslectie. Met juf dus de speciale leesbladen gekopieerd (buiten de IB-ster om…) en ga ik nu met Daniel lezen.

Falco is ook begonnen met lezen (de eerste van de 3 die dat voortijdig wil), dus Daniel moet oppasssen anders haalt Falco hem in. Falco zit sociaal gezien heel fijn in zijn klas. Veel vriendjes en vriendinnetjes, wordt graag uitgenodigd, speelt met veel kinderen. (Bij Daniel maak ik me nog steeds zorgen omdat hij maar met één jochie echt speelt in zijn klas en met de rest op school soms maar nooit afspreekt).

Maar ook bij Falco klaagt de juf over ongehoorzaamheid en eigenwijsheid. Ik heb met haar het behandelplan ook besproken, maar ze geloofde niet in beloningssystemen omdat het vreemd was dat één kind beloond zou worden voor gedrag dat de rest allemaal gewoon goed doet. Juf kreeg borstkanker en Falco heeft nu een invalster, een jonge meid die ook moeite heeft met hem, maar die iets flexibeler lijkt te zijn. Falco is meer sociaal dan Matthijs was, en minder conceptueel, maar zou best wel eens even belastend kunnen zijn in de klas. En ik denk niet dat ik nog zo’n traject aan kan in deze school.

Ik zit er dus hard aan te denken om Falco en Daniel op een andere school te doen. Dan hebben ze geen last van de stempel van Matthijs, en daar waar ik vroeger dacht dat een kleine school fijn was loop ik nu vooral aan tegen de nadelen; weinig extra hulpmiddelen en veel koffieautomatenroddels.

Falco is deze maand ook begonnen met los fietsen. De andere twee leerden dat vooral doordat pappa rondjes holde naast de fiets en ze steeds langer los liet, maar Falco vind dat maar niets. Die houdt het liever in eigen handen en fietst vanaf het begin los waarbij hij steeds een paar pedaalslagen los kan fietsen. Vreemd, zo’n eigenheimer, maar als het voor hem werkt vind ik het best.

Deze maand zijn we ook naar de zandschulpturen geweest die ter ere van het jaar van Michiel de Ruyter tentoongesteld waren in Haarlem. Indrukwekkend wat mensen van zand allemaal kunnen maken, misschien voor volgende zomer toch ook eens een workshopje voor de kinderen op gaan zoeken.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *