Veel veranderingen

Op 1 januari kwam Eddy (mijn stiefvader) langs en daarna zijn we met de jongens traditioneel gaan strandwandelen. Dit jaar bleven ze warempel droog!

Op twee januari ging Falco logeren bij vriendje T. en heb ik met de andere 2 jongens ge-wii’d. Falco bleek bij T. ook fanatiek tekeer te zijn gegaan op de wii. Op de foto zie je zijn rode wangetjes.

Drie januari gingen de oudste twee naar de sportinstuif in de sporthal vlakbij ons huis en dat is ze uitermate goed bevallen. In de gaten houden voor volgend jaar dus. Ik heb Falco weer opgehaald en op vier januari gingen we met zijn allen naar het circus (de andere vier voor het eerst en ik voor het eerst sinds mijn jeugd). Dat was erg leuk en spannend allemaal.

Het laatste weekend voor de school weer begon hadden we een dagje de babysit en zijn (heel efficient) naar twee films achter elkaar geweest. De eerste werd me heel erg aanbevolen anders zou ik nooit van mijn leven gegaan zijn; ik hou niet zo van Nederlandse films. Maar we vonden hem alletwee absoluut geweldig, dus nu vind ik dat jullie ook naar “Alles is liefde” moeten gaan. De tweede vonden we ook een hele fijne film, maar die is meer voor de mensen die van fantasy en special effects houden. Ik vond de boeken van Philip Pullman erg goed, dus was wat huiverig voor de verfilming, maar heb toch wel erg genoten van de ‘Het gouden kompas’.

Een van de mensen op mijn favoriete Amerikaanse blog – dat ik al jaaaaaren volg – moest naar Iraq en is de eerste gesneuvelde soldaat in 2008 geworden, dus daardoor ben ik tussendoor nog wel wat van slag. Daarnaast was ik waarschijnlijk nog zenuwachtiger voor de nieuwe school dan Daniel en Falco. Dus dat was een vreemd einde van de vakantie.

Falco was gelijk de eerste week ziek (ik had zijn buikpijn op zenuwen geschoven maar kreeg een telefoontje dat hij zijn broek vies had gemaakt omdat hij enorm aan de dunne ging… over lekker begin gesproken). Hij is ook nog niet helemaal happy, heeft nog maar één keer afgesproken, maar dat had hij bij zijn oude school ook. Daar duurde het een maand of drie, vier, voor hij echt aansluiting vond, daar is hij blijkbaar toch niet zo handig in. Juf zei wel dat “het leek of hij helemaal niet gewend was aan luisteren” en ook zijn klasgenootjes maakten al opmerkingen over dat hij wel brutaal was tegen de juf (zucht), maar de laatste dagen gaat het steeds beter en volgens juf bindt hij steeds eerder in. Afwachten dus.

Daniël is ook nog niet onverdeeld blij, wat ik alleen maar normaal vind trouwens. Kinderen houden niet van veranderingen. Maar hij heeft al bij vier verschillende kinderen gespeeld en heeft ook al een verjaarspartijtje gehad bij een nieuw vriendje, dus dat biedt wel perspectieven. Hij heeft alleen problemen met douchen na gym. Op de oude school hoefde dat niet (vieze douches in de externe gymzaal) en hier wel – maar Daniel is erg preuts. Voorlopig hoeft hij niet mee te doen met douchen, we kijken wel hoe we dat later aan gaan pakken. Komende dinsdag hebben we een gesprek op school met de leerkrachten, ben benieuwd wat daar uitkomt.

Matthijs zit nu op Sensorische Integratie Therapie om te kijken of hij van het hangen af kan komen (zowel op het meubilair als aan mensen). Zijn therapeute heeft ook contact met school om te kijken hoe ze de juf kan helpen bij de moeite die Matthijs heeft om theorie in actie om te zetten (mijn pen is kwijt… wat kan ik doen? Ik kan juf om een andere pen vragen). Ze is ook in de klas al gaan kijken en was daar eigenlijk wel van geschrokken. Ze kent Matthijs als een heel interactief slim jochie dat met alles meedoet, van alles wil weten en van alles wil doen. Maar op school sloot hij zich gewoon voor alles af, hij leek wel autistisch, vertelde ze. Daar schrok ik natuurlijk ook weer van.

Niet zozeer van de term autistisch trouwens, maar vooral van het feit dat hij blijkbaar zo enorm anders is in de klas. Thuis is hij heel actief en betrokken en aangezien autisme niet iets is dat je aan en uit kunt zetten zou dat thuis ook zo moeten zijn lijkt me. Hij zal best een paar trekjes hebben, ik heb wel eens zo’n signalenlijstje ingevuld en blijkbaar heb ik ook veel autistische trekjes — en Tim lijkt in sommige dingen ook erg op zijn autistische broer. Maar er gaat gewoon iets niet goed als dat verschil zo groot is.

Met school hadden we toch al afgesproken dat Matthijs getest zou worden, omdat zijn eerdere testresultaten op ontwikkelingsvoorsprong werden gegooid. Dat heb ik nog maar een keer aangezwengeld. We kwamen overeen dat het bij organisaties zou gebeuren waar we alletwee een goed gevoel over hadden en we hebben aangeboden om een deel van de kosten te betalen als dat een probleem zou vormen bij het zoeken naar adequate zorg. Vervolgens heb ik een lijst met organisaties en personen gestuurd waar wij in ieder geval vertrouwen in hadden.

We kregen een mailtje terug een tijdje later, dat ze in gesprek waren met iemand waar ze via iemand van onze linken bij terecht waren gekomen. Ik heb nog gevraagd wie dat was, zodat wij ook konden uitzoeken wat we van die persoon/organisatie vonden. Daar kreeg ik een vaag antwoord op dat ze nog een specifieke naam moesten krijgen. Vervolgens kreeg ik een week terug een mailtje of Matthijs ergens begin maart langs kon komen bij “OnderwijsAvies”, mevrouw F.

Ik heb dus hun website en het profiel van de mevrouw bekeken en heb op een van de forums een oproepje geplaatst of iemand ervaring met hen had en hoe ze bekend stonden. Op mijn oproepje kreeg ik veel vragen waarom ik niet voor een van de bekendere organisaties had gekozen, een berichtje dat iemand ze kende maar vond dat ze een beetje meer rekening hielden met het belang van de school dan met het belang van het kind en een persoonlijk mailtje van een leerkracht uit de regio die ze kenden als begeleiders van dyslectische kinderen, maar die ouders adviseerde om privé te gaan als dat kon omdat ze de kwaliteit vaak (helaas) ontoereikend vond. Kortom, geen echt fijn gevoel. Ik schreef dus een mailtje dat we gezien het belang van de test en de begeleiding liever kozen voor een organisatie waar we ons allemaal goed bij voelden.

Prompt kwam er een uitnodiging voor een persoonlijk gesprek, dat we vanmiddag hebben gehad. Daarin zei het hoofd dat hij hun website had bekeken en onder de indruk was, dat ze een Cedeco certificering hadden wat betekent dat minstens 80% van hun klanten tevreden zijn en dat zijn professionele mening dus was dat we met hen in zee moesten gaan. Dat hij verder nooit had begrepen dat wij een veto-recht hadden willen uitoefenen op hun keus. Hun accountmanager had een dusdanig goed verhaal dat hij voor hen wilde kiezen, met of zonder onze meebetaling. Daarnaast vond hij dat wij duidelijker hadden moeten zijn in onze communicatie omdat hij niet had begrepen dat wij mee wilden beslissen.

Ik vertelde dat, aangezien mijn wat beleefdere formuleringen blijkbaar niet duidelijk genoeg waren, ik wel wilde zeggen dat als wij de organisatie niet goed vonden we OOK geen toestemming zouden geven voor een onderzoek waar we niet aan mee zouden betalen. Dat ik geen goed genoeg gevoel had over de organisatie en dat zijn professionele ervaring niet lag op dit specifieke gebied terwijl ik me daar al een paar jaar mee bezig hield.

Vervolgens bleek dat het formulier waarmee ik toestemming geef voor het onderzoek OOK inhoudt dat ik (in het belang van het kind en de behandeling op school) toestemming geef voor een gesprek met school VOOR wij de resultaten horen, dus dat was voor ons al een absolute afwijzing (al hebben we braaf ook nog gebeld met de mevrouw die e.e.a. zou gaan testen). Wordt vervolgd dus.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *