De laatste schooljaarloodjes

De laatste schoolmaand en het wordt al duidelijk zomer. Niet dat het de hele maand droog bleef, maar gelukkig tijdens de avondvierdaagse wel. Dit jaar liep Matthijs de 10 km met zijn school en Daniel en Falco de 5 km met hun nieuwe school. Eerlijk gezegd was het bij de school van Matthijs beter geregeld, ordelijker en meer structuur. De nieuwe school had geen aparte 10 km en alleen ouderbegeleiding. Er waren dus diverse groepjes oudere kinderen die de 5 km liepen en dan niet teruggefloten werden als ze flauw begonnen te geiten (belletje trekken enzo). Bovendien kun je met de 10 km wat verder komen en dus wat mooiere stukjes belopen, niet alleen tussen de huizen door.

Tim en ik deden alletwee twee avonden de 10 km en 2 avonden de 5 km. We waren alletwee moeier na de 5 km trouwens, omdat je dan ook niet lekker door kunt lopen maar een beetje moet slenteren om de kleintjes bij te houden. Matthijs zag je op de 10 km niet meer terug, die ging lekker met zijn vriendjes lopen. Na afloop kregen ze alledrie een medaille, maar allen Matthijs had ook een bos bloemen gekregen van school – zoals ik al zei: beter geregeld. We hebben het met zijn allen gevierd met een drankje in het café.

Falco begint steeds beter te lezen en gaat nu ook schrijven. Dat is nog erg fonetisch en met gespiegelde letters, dus je moet puzzelen voor je het snapt (hardop lezen helpt), maar dan krijg je er ook wat heerlijke uitspraken voor terug. Ik kreeg zelf een kaart van hem, waar hij ons al knuffelend getekend had.

Voor school was het de bedoeling dat hij niet alleen een rapport van de juf kreeg, maar dat hij ook – als aandenken – een rapport voor de juf maakte. Daar moet ik dan weer om lachen. “U bent het grappigst als u dit doet: ” kreeg het antwoord “noit”. Juf had ook al gezegd dat ze vond dat Falco niet zo vaak lachte, dus ik denk dat we kunnen concluderen dat hun gevoel voor humor niet echt klikte.

Dat hij meer gaat lezen was ook te merken bij de Haarlemse Stripdagen. Daar gingen we met de jongens naartoe en na afloop deden we op het terras nog een drankje. We waren vrienden tegengekomen en dan is het wel heerlijk als het drietal heel rustig in de nieuwe stripboeken verdiept zit. Dan kunnen we zelf dus ook nog een beetje kunnen praten en genieten.

Heerlijk ook om te merken dat het lezen van Daniel duidelijk verbeterd. Inmiddels leest hij het vijfde boek van Dolfje Weerwolfje (wij zijn Paul van Loon heel dankbaar, dit is de tweede Noyce die door zijn boeken van lezen is gaan houden) en dat is AVI 5 of 6 en dat leest hij in een prima tempo door.

Ik werd wel gebeld door de zwemvereniging, dat er problemen waren in de groep met Daniel (niet luisteren, slaan, knijpen). Ze vroegen of het goed was of iemand van het bestuur, die lang in het onderwijs had gezeten en die agogie gestudeerd had, een uurtje meekeek en daarna een gesprek met me had.

De desbetreffende dame vroeg hoe oud Daniël was en toen ik ‘net 8’ zei concludeerde ze meteen dat dat een hoop verklaarde. Ze vond namelijk dat hij te oud was voor hoe oud hij leek (ze observeerde blanco en Daniel is een ukkie) en eigenlijk gedroeg hij zich zelfs voor 8 te ouwelijk vond ze. Hij was ook continu op zoek naar aandacht, het voelde als een schreeuw om aandacht (of hij een drukke broer had, het leek wel of hij iemand nadeed…. kuch..).

Ik legde e.e.a. uit over zijn gehoorproblemen en dat hij daardoor niet alleen negatieve afwijkende ervaringen had (Matthijs mag altijd leuk naar therapiedames, Daniel moet iedere drie maanden naar de dokter zijn oren uit laten zuigen wat hij vreselijk naar vind) maar ook later is begonnen met zwemmen en dus ouder is dan de anderen in de groep. Het slecht horen verklaarde ook waarom hij in het water zo dwars leek; hij hoort het dan niet goed, want aan de kant doet hij veel braver wat er moet gebeuren. Als hij maar mag duiken of iets stoers mag doen, want die zucht naar aandacht blijft.

Wij gaan thuis Daniel wat apart nemen om leuke dingen te doen en daarvoor een veer in zijn hoed te krijgen, zij gaat met de zwemjuf/meester van zijn groep praten maar ze had er alle vertrouwen in dat het wel goed kwam in de les. En Daniel zwemt erg leuk zei ze, dus hij doet het goed.

Falco wordt ook een raasdondertje, met wat slinkse streken af-en-toe maar ook een verrassend grootse houding als je het het minst verwacht, en rake uitspraken. Van het weekend, toen hij heel graag bij zijn broer wilde slapen terwijl ik zei dat ze te vervelend waren samen was zijn argument: “maar mamma, ik ben toch klein, dan ben ik ook maar een klein beetje vervelend”.

Deze maand trokken er mensen in het huis aan de overkant met drie kids waarvan de oudste een jongetje van 6 is. Hij blijkt ook naar de nieuwe school van Falco te gaan en komt in dezelfde klas. De jochies hebben de hele middag samen gespeeld terwijl de ouders aan het klussen waren, dus dat lijkt een welkome aanvulling voor Falco, die wat minder aanspraak heeft op ons pleintje dan zijn broers.

Deze maand heeft Anne ook een weekend hier gelogeerd. Met Anne ben ik 9 jaar geleden gestopt met roken, via een stoppen-met-roken-nieuwsgroep. We hebben daar een mailinglijstje van overgehouden met een aantal dames die over het hele land verspreid zitten. Maar een paar keer per jaar proberen we iets te doen met zijn allen; uit eten te gaan, of de sauna te bezoeken, dagje dierentuin of iets anders spannends. Merel, de moeder van Falco’s vriendje T., ken ik ook via die lijst. Ook Lies, de moeder van favoriete oppas Emmy, ken ik via de lijst. Door allerlei omstandigheden (verhuizingen, kinderen, ziekte) zien we elkaar allemaal minder vaak dan we zouden willen, dus het was heel fijn om een weekend helemaal ongestoord bij te kunnen kleppen.

Eind van de maand hebben Tim en ik ook de Haarlemse grachtenloop gedaan, het evenement waar we al sinds april voor aan het hardlopen zijn. Tim is er beter in dan ik, dus die deed de 9,2 km en ik deed de 4,6 km met nog een paar dames uit mijn hardloopclubje. Zelf heb ik deze maand weinig kunnen trainen omdat ik erg veel last van mijn buik en mijn lijf had, maar ik wilde het toch proberen. Dat ik er 32:47 minuten over deed en nummer 446 van de 472 deelnemers was viel me dus eigenlijk helemaal niet tegen. Tim had oorspronkelijk ook voor de 4,6 ingeschreven, maar omdat het lopen goed ging besloot hij op het laatste moment toch ook te kijken of hij de 9,2 km kon halen. Dat deed hij in 57:02 minuten (de eerste 4,6 in nog geen 28 minuten, hij is echt een stuk sneller dan ik) en daarmee was hij nummer 987 van de 1000 deelnemers. Voor beginnelingen niet slecht dus, we waren erg trots op onszelf.

Deze maand begonnen ook de wereldkampioenschappen voetbal. Met 4 mannen in huis ben ik de enige die graag naar voetbal kijkt, dus het is soms eenzaam op de supportersbank. Maar ik probeer de jongens er wel bij te betrekken. Falco begint al op een echte supporter te lijken. Nu het enthousiasme voor het spel nog ;).

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *