Declutteren (onttroepen?)

Nog in de zomervakantie hebben we de ‘ruimtevaarkamer’ van Matthijs af kunnen maken. Aan de ene kant posters met zonnestelsels, planeten en de Tardis (ja wij zijn doctor Who fans), en aan de andere kant een raam vanwaar je de ruimte kunt zien met wat panelen voor de besturing van je ruimteschip. Daarbij heeft hij een slaapbank waar hij een tweepersoonsbed van kan maken, metallic blauw en zilver geverfde muren, een zilverkleurige luxaflex en de juiste kussens en sprei voor op zijn bed. Het was een boel werk, maar de kamer is erg mooi geworden en Matthijs is er erg blij mee. Natuurlijk willen de andere twee nu ook een mooie kamer met een thema, dus we zijn voorlopig nog niet klaar.

De laatste week van de vakantie zijn we ook naar het huisje in Noordwijkerhout geweest. De kinderen hadden vriendjes om mee te spelen, wij hebben de laatste puntjes op de i kunnen zetten met klussen, en er was genoeg tijd voor uitstapjes in de omgeving. De weergoden wilden niet helemaal op de zomerse toer gaan, maar we hebben onze vakantiepret daar niet al te veel door laten beïnvloeden.

In die tijd zijn we zelfs nog een keertje helemaal op en neer geweest naar Ponypark Slagharen. Roy (mijn jongere broer) wilde ons voor zijn verjaardag namelijk tracteren op een dagje pretpark en met kinderen die sowieso al heel erg dol zijn op hun oom was dat natuurlijk fantastisch.

Roy had een hele stoere zonnebril die nauwelijks op zijn eigen neus terecht kwam omdat de kinderen hem om de beurt op wilden. Verder zijn ze in bijna alle enge, harde en stoere attracties geweest. De achtbaan was bijna te spannend voor Matthijs, maar die wist er al snel ook van te genieten. Grappig om te merken dat Daniël ondanks zijn twee jaar jonger stukken minder bang is in dat soort dingen. Hoe harder en hoger de attractie gaat, hoe meer Daniël lacht.

Falco is wat voorzichtiger, die vindt het reuzenrad eigenlijk al net iets te eng. Maar gelukkig is er ook voor die leeftijdsgroep genoeg te doen in het attractiepark.

Het laatste weekend van de vakantie had ik met de dames van mijn ‘stoppen met roken mailinglijst’ afgesproken dat we een dagje zouden gaan varen. Dat werd een Sampan ergens in de Biesbosch en mede dankzij het fantastische weer werd het een heerlijke dag.

Daarna begon de school alweer en de tweede week op school was het alweer Falco’s verjaardag. We moesten dus een mooie tractatie maken. Falco wilde zelf graag op lange vingers tracteren, en daar iets engs van maken. We hebben dus vleermuisjes gemaakt waar de lange vingers in konden worden gestopt. Daniel is onze grote knutselaar, dus die heeft daar hard bij geholpen.

Verder hebben we deze maand een gesprek gehad met onze speltherapeute over de testuitslag van Matthijs en wat zij kon adviseren qua vervolgtraject. Ze zou e.e.a. bespreken met de jeugdzorg in de regio (daar vergadert ze toch iedere week mee om de diverse cases te bespreken) en ons laten weten welke keuzes we kunnen maken. Persoonlijk denken we dat verder testen niet zoveel zin heeft; als er geen duidelijke uitslag is is het meer een kwestie van kijken of je er niet met veel moeite een labeltje op kunt hangen en uiteindelijk moet je toch de kenmerken proberen aan te pakken. Maar we wachten haar adviezen af.

Mijn tante uit Australië (waar we juli vorig jaar ook bij hebben gelogeerd) was deze maand ook in Nederland en heeft samen met een vriendin bij ons gegeten. Grappig dat sommige mensen je zo na staan dat je ze heel lang niet kunt zien en je toch meteen thuis kunt voelen bij ze. We zouden komend jaar ook best wel weer bij haar willen logeren, maar dan moet de staatsloterij heel snel met dat grote geldschip langskomen, anders redden we dat niet.

Tussendoor hebben we intussen wel heel hard gewerkt, want we zijn bezig om ons huis te ‘ontclutteren’ (in ons tweetalige huishouden kweken we veel Dunglish ben ik bang). Ruimte en rust willen we, overzicht en handelbaarheid, orde in de chaos.

Een van de moeilijkste dingen daarbij is beslissen wat we echt nodig hebben en wat niet. Wat ga je echt nog gebruiken en wat heb je eigenlijk uit andere overwegingen? De dvd’s die je toch niet nog een keer gaat kijken en die nu in stapels naast het bed op de grond staan. De kleren die je hebt omdat de kleur zo mooi past maar die je eigenlijk niet mooi genoeg vindt zitten en dus alleen maar in de kast hebt hangen. De stapels dingen die je bewaart ‘voor het geval dat’ en die nu al jaren liggen te verstoffen en waarvan je eigenlijk inmiddels al vergeten bent dat je ze hebt – dus als je ze ooit nodig hebt koop je het toch elders. Meubilair dat ‘zonde is om weg te doen’ maar dat eigenlijk geen functie meer heeft in je huis. Dingen met een emotionele waarde die je niet weg kunt doen maar waar je eigenlijk genoeg vervanging voor hebt. Cadeau’s van mensen die je voor je gevoel niet weg kunt doen maar die niet zijn wat je zelf zou hebben uitgekozen. En natuurlijk de enorme stapel dingen waar je niet over wilt beslissen en die je dus opzij legt – op de hoop met andere zaken waar nog over moet worden beslist wat ermee moet gebeuren.

De woonkamer is nu helemaal op orde en dat moeten we angstvallig zo houden – want elk ding dat niet gelijk wordt weggeborgen verandert in een mum van tijd in een troepmagneet. De keuken was een zware klus. Alle kastjes uitsoppen, de bakjes en borden en pannen en bestekzaken kritisch doornemen om te kijken wat je wilt houden en wat je eigenlijk niet gebruikt. Het leukste werk was alle kruiden en sausen en andere voorraden doorwerken en weggooien wat eigenlijk te oud was; dat schiep veel ruimte en vergde geen beslisinspanningen – al schrokken we wel van hoeveel er potjes achter in het kastje eigenlijk al jaren geleden geloosd hadden moeten worden.

De gang was ingewikkelder. Voor een smalle gang is het moeilijk om overzichtelijk jte blijven als er voor vijf personen jassen moeten hangen (minstens twee jassen per jaargetijde per persoon, een iets kouder jasje, een iets warmere jas, een bodywarmer, vestje voor als het shirtje inene te koud blijkt…). Zelfs met het naar zolder bergen van de jassen die echt een paar maanden niet zullen worden gebruikt hou je een flinke stapel over. Dan hebben we nog zaken als schoenen, sportspullen (gym, zwemmen, (rol)schaatsen), paraplu’s, spullen voor fiets en auto-onderhoud, petjes en mutsen, dassen, wanten, oorwarmers, fietshelmen, werktassen, schooltassen, etc. Kortom, een grote uitdaging.

We hebben het nu opgelost met een groot schoenenrek, een oude ladenkast in het portiek buiten waar het speelgoed en de kaplaarzen enzo inkunnen, twee kapstokken en een grote vakkenkast van Ikea (met van die vierkante vakken waar je dingen in kunt stoppen). Ter wille van de overzichtelijkheid hebben we de onderste rijen van decoratieve rieten manden voorzien waar je veel losse spullen in kwijt kunt. Staat mooi, is een hele grote stap vooruit in onze quest naar een altijd opgeruimd huis en we zijn nog helemaal hip ook. Er zit maar één nadeel aan kwamen we achter. Zoals onze jongste opmerkte: “mamma, de gang is nu wel netjes, maar waarom ruikt hij zo naar konijnehokken?”. Weet iemand hoe je die geur het beste wegkrijgt? Behalve door alle rieten manden door andere mandjes te vervangen natuurlijk.

De slaapkamer is nu zo netjes dat het echt opviel dat de vitrage niet meer mooi was – dus dat is nog even een onaf project. Onze werkkamer, waar de muren compleet bedekt zijn door overvloeiende planken vol boeken en waar ook onze bureau’s en pc’s staan, is een klus waar we nog erg tegenaan hikken maar die toch voor de herfst gedaan moet zijn. En dan hebben we ook nog de kinderkamers van Daniel en Falco, die opgeknapt en opgeruimd moeten worden. Dat zal op zijn vroegst van de winter worden, voor we daar aan toekomen. Eerst maar even de energie op school richten – en op mijn gezondheid.

Mijn schildklier bleek namelijk weer een stuk achteruit te zijn gegaan. Daar kwamen de klachten vandaan die ik al sinds juni had, waardoor ik niet kon sporten en veel last van mijn buik had. Ik ben ook behoorlijk aangekomen deze zomer. Maar ik kan daar pas wat aan doen als mijn schildklierhormoonpillen weer goed ingesteld zijn en dat duurt lang. Je moet de dosis met kleine stapjes verhogen en zes weken wachten voor je er weer wat bij mag doen, dus ik ben drie maanden verder voor ik weer mezelf ben

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *