Dansen, zingen en schoenzetten

November begon met een swingend dansfeest van een basketballdame. Ik moest eerst basketballen, dus ik begon al wat moe en stram, maar Tim en ik hebben weer heftig ons best gedaan. Twee dansfeesten in een jaar; dat begint er al meer op te lijken! Misschien moeten we toch gewoon iedere twee weken flink uit dansen gaan om de conditie op peil te houden, dat vinden we alletwee leuker dan de sportschool.

Op 11 november beginnen de drukke feestelijke kindermaanden met sint Maarten – en weten we dat we pas in januari weer normale kinderen krijgen. Tenminste, zo normaal als mogelijk is, het blijven onze kinderen natuurlijk.

Dit jaar liep vriendje T. weer mee met Falco en gingen Tim en Matthijs mee als begeleiding. Matthijs is bijne te groot voor sint Maarten, maar de verleiding van zoveel snoep is wel erg groot dus ik schat in dat hij pas op de middelbare echt ophoudt. Daniel liep met een vriendje uit zijn klas en die wilden stoer helemaal alleen gaan. Op ons rustige pleintje is dat natuurlijk geen enkel probleem. De oogst was weer erg goed dit jaar, hoewel dat met ons drietal ook weer erg snel in de kauwende kaakjes verdwijnt.

Het weekend na sint Maarten komt Sint Nicholaas aan. Bij scouting waren ze er gelijk bij; de Haarlemse intocht was nog niet eens geweest en hij was al op bezoek bij het clubhuis. Falco was zeer onder de indruk en zijn broers waren al evenzeer onder de indruk van de mijter die hij had gemaakt.

Zodra Sint in het land is mogen de schoentjes worden gezet. Net als het overgrote deel van de Nederlanders laten wij de kinders op woensdag en zaterdag hun schoen zetten. Falco is nog een echte gelover, Matthijs helemaal niet, en Daniel gelooft niet maar soms toch weer een beetje. Op zijn verlanglijstje voor in de schoen had hij geschreven dat hij heel graag hulp piet wilde worden. En dat hij een dwerghamster wilde hebben. Mijn inschatting is dat de kans dat zijn eerste wens vervuld wordt groter is dan de kans dat de tweede wordt ingewilligd.

De oudste twee weten inmiddels wel dat de schoenen eigenlijk door ons gevuld worden. Tot mijn stomme verbazing kregen we dus verzoeknummers: ze wilden geen snoep maar speeldingetjes in hun schoen. Maar als ze alledrie geloven gaan we geen schoen meer zetten dus volgend jaar wordt waarschijnlijk de allerlaatste keer, dus ik zal er snoeploze schoenvulling van maken. Ik ben zo lief dat ik er niet eens twee roedes in zal leggen, wat mijn eerste neiging was na de brutaliteit.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *