Derde zwangerschap (Falco)

Nu bij Daniël was gebleken dat onze onverklaarbare onvruchtbaarheid blijkbaar over was, hadden we goede hoop op nog een derde kindje. Dus begonnen we al snel na zijn geboorte te proberen weer zwanger te raken.

Helaas, na 17 teleurstellende cycli besloten we toch de artsen maar weer te laten kijken, dus ik liet FSH prikken en vroeg bij mijn huisarts om een verwijskaart. Zodra ik ongesteld was geworden zou ik de gynaecoloog bellen voor een afspraak.

Op 7 december 2001 was het dag 31 en was ik nog steeds niet ongesteld. Aangezien ik nog steeds twee zwangerschapstesten had liggen die ik in een onverklaarbaar optimistisch moment had aangeschaft besloot ik mezelf de hoop maar met wat feiten te ontnemen. De eerste test gedaan – en die gaf twee streepjes!! Ik had vast iets fout gedaan, dus ik besloot de test nog maar een keer te doen; weer twee streepjes!!

Tim was op dat moment Matthijs naar school aan het brengen. Ik printte snel een tekening van een konijn (bij ons zijn dode konijnen het symbool van zwangerschap – in Engeland deden ze de kikkerproef met konijnen vroeger), wikkelde de twee testen in het papier en legde het voorzien van zijn naam op de koffiemachine. Vervolgens kroop ik snel in bad en wachtte op het resultaat. Toen Tim thuiskwam scharrelde hij nog een minuut of vijf rond voor hij koffie ging maken en dus de tests vond. Grote verbijstering, ook al omdat hij het konijn niet meteen als dood konijn herkende, en daarna gigavreugde; daar had hij net zomin als ik nog op durven hopen.

De daaropvolgende week heeft Tim de diverse ouders apetrots de positieve test onder de neus geduwd – om daarna te moeten verklaren wat dat voor ding was. Thuistesten zijn zo gewoon geworden dat je gewoon vergeet dat ze er vroeger niet waren…

20 December 2001 (6w2d)

Vandaag was de echo om te kijken of het vruchtje op de goede plaats zat (als DES dochter heb je een verhoogde kans op buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, dus raden ze een vroege echo aan). Ik ben nu 6 weken en 2 dagen zwanger, dus als alles goed is is er waarschijnlijk ook hartactie te zien. We waren dus weer knap zenuwachtig.

Maar gelukkig; het vruchtje bleek op de goede plek te zitten en het hartje was duidelijk zichtbaar aan het werk. Hoewel er gezien mijn leeftijd nog steeds een risico op miskraam bestaat is dat nu wel weer een stuk kleiner, dus we voelen ons weer wat geruster en durven nu ook Moeders voor Moeders te bellen.

Echo foto’s blinken uit in onduidelijkheid natuurlijk, dus waarschijnlijk is hier alleen voor ons duidelijk dat de zwarte vlek de vruchtzak is, met rechts in het midden het vruchtje. Op de monitor is het ook duidelijker, omdat je dat kloppende hartje daar zo duidelijk ziet.

We hebben ook om een nekplooimeting gevraagd. Als die er verder goed uitziet is er een 80% kans op een kindje zonder chromosomale afwijkingen en dan denk ik niet dat we verder nog een vruchtwaterpunctie willen. 30 Januari is die echo gepland, dus tot die tijd zal het wel weer steeds spannender worden. Ik ben vaak jaloers op vrouwen die er vrij ontspannen van uit gaan dat het wel goed zal gaan. Omdat ik zoveel nare verhalen uit mijn omgeving ken ben ik iedere zwangerschap weer heel erg bang dat het mis gaat. En rationeel begrijp ik wel dat een miskraam in dit stadium betekent dat het vruchtje niet goed was, maar omdat ik ook weet hoe moeilijk het voor ons is om zwanger te worden betekent dat wel gelijk dat er nooit meer een kind bij komt en dat legt er toch ook weer extra druk op. Iedere ochtend is het weer een opluchting als ik pijnlijke borsten heb, iedere keer dat ik naar de wc ga is controleer ik weer angstig of er geen bloed komt. Ik probeer rustig te blijven, maar het wordt dus weer een spannende maand.

5 januari 2002 (8w4d)

Vandaag had ik mijn eerste basketball wedstrijd weer. Hoewel ik nog geen gram ben aangekomen (op zich al een prestatie na de feestdagen vind ik!) zit mijn buik echt al weer in zwangerschapsmodel. Met mijn toch al iets krappe tenue was het in ieder geval duidelijk genoeg om twee teammaatjes van me onafhankelijk van elkaar te laten vragen of ik zwanger was. En hoewel je het eigenlijk geheim hoort te houden als je nog maar 8,5 weken bent kan ik er ook niet om liegen. Ik ben deze week ook met Moeders voor Moeders begonnen, dus de buurt weet vanaf volgende week ook dat ik weer zwanger ben. Het groepje dat het nu nog niet weet wordt kleiner en kleiner en ik vraag me af of we het niet gewoon wereldkundig moeten maken; als het mis gaat moeten we dat tenslotte ook gelijk kwijt. Maar ergens houdt traditie me toch nog even tegen.

Was het maar eind januari! Dan had ik misschien ook mijn energie weer een beetje terug, want voorlopig ben ik alleen maar moe en slaperig. Erge dorst, gevoelige borsten en onderbuik en snel last van een ongemakkelijk hongergevoel en/of lage bloedsuikerspiegel, dat is het rijtje zwangerschapsongemakken voorlopig. Tot nu toe dus eigenlijk precies zoals de vorige twee zwangerschappen, wat me natuurlijk wel weer optimistisch stemt.

Mijn buik wordt wel weer gevoelig en opgeblazen, dus de meeste broeken kan ik al niet meer aan. Ik ben dus al weer bijna helemaal over op positiebroeken.

30 Januari 2002 (12w2d)

Vandaag was de eindelijk de scan en gelukkig: er zat een babietje met kloppend hart en keurig op schema. Rustiger dan de andere twee tijdens de scan in deze periode waren, maar hij/zij wist toch nog wel even naar ons te zwaaien.

De orgaantjes waren goed aangelegd, de armen en benen waren goed in orde en als je goed kijkt zie je dat het kindje zelfs al een keurig wipneusje heeft. De uitslag van de nekplooimeting was prima, 1,4 mm wat betekent dat de kans op een kindje met een afwijking voor mijn leeftijd erg laag is. Dat betekent ook dat wij verder geen onderzoeken meer willen doen. Door een vruchtwaterpunctie kun je een aantal dingen met zekerheid uitsluiten, maar ten eerste zouden wij toch niet zeker weten of we bijvoorbeeld een Downskindje weg zouden willen halen, en ten tweede betekent een goede punctie nog niet dat je zeker weet dat een kindje gezond is. Een bepaalde mate van onzekerheid hou je altijd, door deze echo hebben we ongeveer 80% zekerheid over de afwezigheid van chromosomale effecten en dat is wat ons betreft genoeg. Voor meer zekerheid willen we niet een extra risico lopen in ieder geval, en hoewel het zelden gebeurt kan een punctie natuurlijk ook resulteren in een miskraam.

We kunnen het nieuws nu publiekelijk bekend maken en dat is maar goed ook, want verborgen houden is heel moeilijk als je buik gelijk weer in achtmaandsmodel komt te hangen. Zelfs de kinderen op het pleintje hadden al geconstateerd dat ik weer een baby in mijn buik had, en dat terwijl ik nog steeds minder dan een pond ben aangekomen sinds het begin van de zwangerschap.

Verder gaat alles goed met me. Ik ben niet meer zo enorm moe en heb nog steeds geen echte last van heel erge trek in rare dingen of juist dingen helemaal niet meer willen eten. Ik probeer te voelen of er dingen anders zijn deze zwangerschap dan de vorige twee zwangerschappen, maar heb nog geen schokkende dingen kunnen ontdekken. Meer last van mijn borsten dan ik me van de vorige keren kan herinneren, maar dat had ik tijdens mijn cyclus ook al dus de netto toename in gevoeligheid is ongeveer gelijk. En met 12 weken voelde ik iets dat heel verdacht leek op een trapje tegen mijn blaas; en dat zou dus ook een stuk eerder zijn dat in mijn andere zwangerschappen.

Verder basketbal ik deze zwangerschap nog wel, als ik mijn rol een beetje aanpas kan ik mijn buik goed beschermen en het is volgens mij wel goed om zo lang mogelijk te blijven sporten. Voor zowel de conditie als de gewichtstoename, en op beide gebieden hoop ik het deze keer beter te doen dan de vorige keren.

25 februari 2002 (16w)

Ik zit nu in die rare fase waar je geen klachten hebt maar daardoor ook niet echt voelt dat je zwanger bent. Volgens de boekjes moet je daar erg van genieten, even je energie en vrijheid terug zeg maar. De theorie daarachter kan ik heel goed begrijpen, maar tegelijkertijd vind ik het ook erg eng. Je vraagt je toch af of alles het nog wel naar behoren doet en of het kindje nog wel groeiend rondspartelt.

Wat dat betreft ben ik blij dat ik bij de vorige twee zwangerschappen ook uitgebreide zwangerschapsdagboekjes heb bijgehouden, want daarin lees ik dat ik toen precies hetzelfde had en dat stelt me weer gerust omdat daar zulke blakende baby’s uit voortkwamen.

Ook heb ik vandaag weer met mijn hand een kommetje gemaakt en dat kommetje op mijn buik gelegd waar de bovenkant van mijn baarmoeder zit. De andere twee baby’s reageerden daar alletwee op door naar je hand toe te schurken, wat ik altijd zo’n lief idee vond. Knuffelen terwijl ze nog in de buik zitten zeg maar. En warempel voelde ik een bekend schurkend gevoel, alsof iets licht maar aanwezig langs mijn blaas streek. Ik ben altijd redelijk voorzichtig met het interpreteren van al die dingen die ik in mijn buik voel, maar hiervan weet ik wel vrij zeker dat de kleine het veroorzaakte en dus ben ik weer even gerustgesteld.

8 Maart 2002 (17w4d)

Vandaag hadden we weer een controle en gelukkig; het kind groeit goed en het hartje slaat er lustig op los. Ik had woensdag de 6e al plopjes gevoeld maar daarna helemaal niets meer, ook niet als ik een kommetje maakte. Ik zeg daar maar niets meer over; ik vind het al erg genoeg dat ik mezelf gek maak met die zenuwen terwijl ik rationeel best weet dat de kans dat er echt iets mis is heel erg klein is.

De gynaecoloog reageerde iewat verbaast op mijn opluchting toen ik het hartje hoorde en zei dat het kindje toch duidelijk zichtbaar groeide. Dat ging denk ik ook over mijn buik, die inderdaad al weer erg groot is. Maar daar moet volgens mij toch vooral lucht in zitten, of uitgezakte darmen of zo, want ik was in de afgelopen ruim vijf weken sinds de laatste controle 600 gram aangekomen en dus in totaal sinds het begin van de zwangerschap 2 á 2,5 kg wat toch best netjes is voor bijna 18 weken.

Ze vertelde ook dat het tegenwoordig de gewoonte is om rond de 20-22 weken een echo te maken om te kijken of alles goed gaat met het kindje. Dus 5 april mogen we weer even in de buik kijken, en hopelijk zien we dan ook of het een jongen of een meisje wordt. Mijn moeder heeft gedroomd dat het een jongen wordt, Matthijs heeft me al een paar keer vrij beslist meegedeeld dat hij een meisje wil. Tot mijn verbazing trouwens, hij is meestal niet zo bezig met de geslachten en ik zou eerder verwachten dat hij een broertje wil omdat hij met Daniël steeds meer lol begint te krijgen.

Matthijs heeft trouwens al heel goed door hoe het zit. Dat er een baby in de buik zit die nog klein is maar die steeds groter wordt. En als de baby groot genoeg is komt hij of zij er uit, en dan is mamma een paar dagen ziek in bed. De baby zal eerst saai zijn, want die wil alleen maar slapen, drinken en eten, maar die zal daarna groter worden en steeds leuker. Het leek me een goed idee om hem realistisch voor te bereiden, maar ik moet wel lachen als ik hem het hele verhaal serieus aan anderen hoor vertellen.

Deze maand waren ook de gemeenteraadsverkiezingen, wat ik braaf in mijn zwangerschapsdagboekje noteer bij “gebeurtenissen om je heen”. Grappig is dat, het is natuurlijk vier jaar geleden dat ik zwanger was van Matthijs en ik zie al die dingen waar ik toen mee bezig was weer netjes terugkomen. De Olympische winterspelen hield ik wat fanatieker bij, omdat je zonder andere kinderen toch wat makkelijker een nachtje op blijft om te kijken. Maar ik zat toch weer vaak genoeg vol spanning te volgen hoe “onze” jongens en meiden het er af brachten. Vorige keer was het de eerste keer dat Tim in Nederland mocht stemmen, dat maakte het aparter. Maar dit keer gebeurde er schokkender dingen bij de verkiezingen. Vorige keer waren India en Pakistan gevaarlijk conflicterend bezig met atoomproeven, dit keer beheersen Israël en Palestinië het nieuws met wederzijds geweld. Dezelfde patronen, andere invulling. Het zet me wel eens aan het denken, maar ik behoor niet tot de types die zich afvragen of ze wel kinderen in deze wereld moeten zetten. Ik heb eerder het idee dat er meer kinderen moeten komen die met gezond verstand moeten worden grootgebracht en Tim en ik zullen onze uiterste best doen om van ons grut onafhankelijke denkers te maken. In hoeverre dat lukt moet de toekomst natuurlijk uitwijzen.

5 april 2002 (21w4d)

Vandaag was de scan en alles is gelukkig goed. Het wordt een jongetje en hij is keurig rond de middellijn van de groeicurve. Voor zover dat wat zegt, want dat was Daniël ook en die werd uiteindelijk 4,9 kilo…

Afijn, alles is dus nauwkeurig nagekeken en zo te zien functioneert alles naar behoren en komt alles in de gewenste hoeveelheden voor. Alleen de lip hebben we niet heel uitgebreid kunnen zien, daar hield hij steeds zijn handjes voor. Maar wat er wel van te zien was zag er prima uit dus een schisis is niet te verwachten.

De echofoto’s waren dit keer helaas wat minder duidelijk, de enige echt goede laat duidelijk de voet zien waar hij de drukte in mijn buik mee maakt.

Die drukte maakt hij nu regelmatig en dat is best een prettig gevoel. Nog niet zo hard dat het pijn doet, en een geruststellend teken van leven en belangstelling. Voor mijn gevoel is deze knaap wat meer aan het rondbonzen vergeleken met zijn twee broertjes en is hij wat minder aan het “schurken” als je een hand op je buik legt.

Twee weken geleden had ik een klein beetje bloedverlies. Omdat ik toen nog maar 20 weken zwanger was heb ik maar niet gebeld naar het ziekenhuis. Als er iets ernstigs zou gebeuren konden ze toch niets doen bij die zwangerschapsduur, als het een blaasonsteking was zou ik toch geen antibiotica-kuur willen maar eerst flink (zuur) doordrinken i.v.m. mijn penicilline allergie, een voorliggende placenta zouden we op de scan van vandaag wel zien en als het iets anders dan die oorzaken was zouden ze me vertellen rustiger aan te doen. Daar had ik voor mijn gevoel geen drukbezette medici voor nodig, om me dat te vertellen.

Toen ik het de gynaecoloog vertelde was ze eerst geschokt dat ik niet had gebeld, maar moest me daarna gelijk geven in mijn redenatie. Ze zijn natuurlijk erg gewend aan mensen die gerustgesteld willen worden – en een van de nadelen van je er echt in verdiepen is dat je dat minder snel wordt omdat je weet dat er grenzen zijn aan wat er gedaan kan worden en in welke periode dat kan.

We hebben wel afgesproken dat ik bel als er boven de 24 weken zwangerschap weer zoiets gebeurd, omdat ze dan ook actief iets voor het babietje kunnen proberen te doen als er echt iets mis gaat.

Voorlopig gaat alles echter precies zoals het moet. Ik heb op een beetje last van mijn rug na eigenlijk nauwelijks klachten, en de buik is weliswaar al erg groot voor mijn zwangerschapsduur maar belet me toch niet om nog lekker te kunnen basketballen. Alleen wedstrijden speel ik niet meer, daarvoor ben ik toch te zwanger inmiddels. Ik ben tot nu toe 4 á 4,5 kg aangekomen en dat is ook nog netjes vind ik.

Tim plaagt me met het feit dat we wel een erg mannenhuishouden gaan krijgen zo, en ik heb besloten dat ik ofwel gek word strakjes, ofwel erg verwend ga worden door de kerel(tje)s. Waarschijnlijk een interessante mix van beide opties.

De volgende afspraak is op 7 mei, dan ben ik zes maanden zwanger.

8 mei 2002

Gisteren was de controle bij de gynaecoloog en zoals verwacht was alles in orde. Ik ben nu ongeveer 7 kg aangekomen, mijn bloeddruk is keurig en ook de andere (lichte) klachten zijn alleen de normale zwangerschapskwaaltjes.

De baby (of eigenlijk mag ik nu Falco zeggen, want we hebben besloten hoe hij gaat heten) was goed gegroeid en had een keurig kloppend hartje.

Over een week of twee, drie moet ik bloed laten prikken en op suiker laten controleren en dan moest ik over een week of 4 maar een afspraak maken voor de volgende controle. Omdat ik die echt weer liever op een vrijdag doe (ik vind het leuk als Tim mee kan en dat is Tims vrije dag) wordt dat iets langer en kom ik op 14 juni weer.

Ik maak me niet zo ongerust, omdat ik denk dat ik wel voel als er rare dingen met mij gaan gebeuren en omdat Falco zich aardig roert in de buik waardoor ik diverse keren per dag weer word gerustgesteld.

14 juni 2002 (31w3d)

Ik had vandaag controle bij de gynaecoloog en heb daarvoor vorige week bloed laten prikken en suiker laten testen. Uit die laatste test kwam dus helaas dat ik last had van zwangerschapssuiker. Nu kwam dat voor mij niet helemaal als een verrassing; oudere moeder, meerdere zwangerschappen, zware zuigelingen. Persoonlijk dacht ik bij de vorige zwangerschap al dat ik tegen de rand zat, en mijn gyn dacht inderdaad ook dat dat achteraf wel een verklaring kon zijn voor mijn zware babies (al was ik bij de testen toen nog binnen de norm).

Het kan waarschijnlijk gewoon met op de goede manier eten wel in de hand gehouden worden, dus dinsdag 18 juni zit ik bij de diëtiste. Ik heb al geprobeerd om e.e.a. op het internet op te zoeken, maar in ieder geval in het Nederlands vind ik niet veel over welke voedingsadviezen je op zou moeten volgen. Verspreid eten, niet te veel (verzadigd) vet, vezelrijk en matig met suiker is het enige algemene advies, maar dat lijkt eigenlijk al erg op hoe ik nu eet. Dus ik ben wel benieuwd wat de diëtiste voor gaat schrijven dinsdag. Al ben ik bang dat mijn manier om de aanvallen van snoeplust gezond op te lossen (grote bakken fruitsalade) er niet meer in zitten…

De Engelstalige voorlichting is beter en duidelijker. Je lichaam maakt van suikers en andere koolhydraten een eenvoudige “brandstof”; glucose oftewel bloedsuiker. Om die brandstof te kunnen gebruiken en op te laten nemen heeft je lichaam insuline nodig; als een soort pompje om het de cellen in te krijgen zeg maar. In de placenta zitten allemaal extra hormonen waarvan een aantal (oestrogeen, cortisol, HPL) de werking van insuline blokkeren of verminderen. De pancreas (die maakt de insuline aan) moet dus harder werken om meer insuline te produceren om de glucose toch nog te kunnen laten verwerken. En bij een klein percentage van de zwangerer vrouwen zit daar een limiet aan en kan de pancreas niet genoeg extra insuline aanmaken. Daardoor wordt vervolgens niet alle glucose opgenomen en blijft er teveel in het bloed rondhangen. Na de geboorte zijn die extra hormonen van de placenta er niet meer, dus kan de insuline weer goed werken en wordt de glucose weer gewoon goed opgenomen.

Tijdens de zwangerschap krijgt de baby echter wel die extra glucose binnen via de navelstreng. Hij maakt vervolgens vanzelf wat extra insuline om die glucose goed te verwerken – en slaat de glucose op als extra (vet)cellen waardoor hij dus groter en zwaarder wordt. Na de geboorte zal hij nog steeds teveel insuline hebben en dus meer glucose verwerken dan nodig is. Omdat de toevoer niet meer vol overvloedige glucose zit kan er te weinig bloedsuiker overblijven voor de baby en dan moet hij totdat de insulineproductie is genormaliseerd extra glucose krijgen. Hoe beter de moeder haar bloedsuikerspiegel tijdens de zwangerschap op peil kan houden, hoe kleiner de extra insulineproductie bij het kind zal zijn – en hoe kleiner dus de gevolgen voor het kind.

Het slechte nieuws is dat ik hierdoor wel iets meer kans heb op “ouderdomssuiker” later (dat kun je vanaf 45 krijgen las ik, dus zo “oud” vind ik dat niet). Verder is de kans op complicaties bij de geboorte iets verhoogd, ook al vanwege het verwachte hoge geboortegewicht van de baby. De baby moet na de geboorte ook een paar keer extra geprikt worden om het bloedsuiker te controleren. Maar zware babies controleren ze altijd al op bloedsuiker-gehalte, dus bij Matthijs en Daniël is dat alletwee ook gebeurd.

Volgens de Amerikaanse publieke medische voorlichting is ook de kans op geelzien wat groter. Die kans was al iets groter is doordat ik antistoffen tegen Daniëls bloedgroep A heb gemaakt (ik heb zelf bloedgroep O) waardoor Daniël al in het ziekenhuis onder de lamp moest. Dus misschien moet ik me mentaal gaan voorbereiden op een kraamtijd in het ziekenhuis als ik borstvoeding wil gaan geven. Of kiezen voor geen borstvoeding geven natuurlijk, daar twijfel ik ook nog steeds over gezien de weinig succesvolle pogingen bij Matthijs en Daniël.

Het goede nieuws (want “elluk nadeel heb se voordeel”) is dat we over drie weken weer een echo krijgen om te kijken of de baby niet uit de groeicurves schiet. Nu zegt dat me ook niet zo heel erg veel, zo’n echo, want Daniël zat keurig op de middellijnen bij zijn laatste echo en was toch 4,9 kilo. Maar ik vind het wel leuk om Falco weer even te bewonderen in de buik. Ik was al aan het aarzelen of we, als rechtgeaarde geeks, nog een 3D echo zouden gaan maken, maar dat is bij nog een nieuwe 2D echo wel heel erg overdreven dus daar hoef ik niet meer over te beslissen.

Verder vind ik het wel een prettig idee dat ze me niet ver over tijd zullen laten lopen. Als je net als ik een echte grote buik hebt die erg in de weg zit en daarbij ook nog de zorg voor twee energieke peutertjes is het idee van twee weken over de uitgerekende datum gaan vrij beangstigend.

19 juni 2002

Vandaag ben ik dus bij de diëtiste geweest. Vreemd genoeg verwacht ik dan een dieet dat ook let op een niet te grote gewichtstoename; misschien is dat wel gewoon mijn associatie omdat ik diëten uit eigen ervaring alleen ken om af te vallen.

Maar in dit geval letten ze dus alleen op de koolhydraten, omdat alleen DIE maar echt invloed hebben op je glucosegehalte. Er zijn dan twee dingen waar je op moet letten; ten eerste moet de koolhydraten opname niet te groot zijn, ten tweede moet je proberen om pieken en dalen te vermijden en een zo constant mogelijk glucoseniveau na te streven.

Het gevolg in de praktijk is dat je vaker moet eten en dat je een aantal koolhydraten in je normale eten moet vervangen door eiwitten of iets dergelijks. Ik had zelf een aantal dingen in mijn eten die erop gericht waren om mijn gewichtstoename binnen de perken te houden. Dus ‘s morgens at ik zoet of ontbijtkoek op brood, ‘s middags bij het vieruurtje verwende ik mezelf regelmatig met een grote bak fruitsalade en als ik echte aanvallen van snoeplust kreeg nam ik chocoladerozijnen in plaats van snoep/ijs/chocorepen.

Die dingen moet ik dus eigenlijk allemaal vervangen door minder fruit en meer eiwitten/vetten en bij voorkeur meer kaas omdat ik geen melk drink. Ik moet ‘s morgens hartig beleg op brood nemen, zelfs eiersalades zijn een goed alternatief. Dan in de loop van de ochtend nog bijvoorbeeld een plak ontbijtkoek, weer hartig beleg op mijn boterhammen, een vieruurtje dat bestaat uit 1 portie fruit en een cracker met bijvoorbeeld pindakaas, avondeten, in de loop van de avond een koolhydratensnack en voor het slapen gaan bijvoorbeeld nog twee roggebroodjes met oude kaas. Wel goed vol te houden dus (al moet ik oppassen dat ik die snacks tussendoor niet vergeet als ik druk bezig ben – en wordt vroeg gaan slapen moeilijker omdat ik ‘s avonds nog die koolhydraten op peil moet houden) maar ik vrees met grote vreze dat mijn streven om minder aan te komen dan ik bij Matthijs deed een stuk moeilijker te realiseren wordt.

Het is ook moeilijker om bij te houden hoeveel ik aankom op het moment. De weegschaal staat altijd op een vaste tegel in de badkamer, maar die wordt verbouwd op het moment en vreemd genoeg is hij op andere plekken in het huis minder betrouwbaar. Daar weeg ik vijf minuten na de eerste keer wegen rustig twee kilo meer of minder.

De 29e juni ga ik weer voor een “lunchcurve” naar het ziekenhuis zodat ze mijn suikerspiegel kunnen meten en de resultaten daarvan krijg ik de week erna op 5 juli door. Dan hebben we ook de echo om te zien hoe Falco groeit.

5 juli 2002

Vandaag was dus de echo, en op zich kwam daar niet zo veel bijzonders uit. Het was minder spannend dat we hadden gehad, want zo laat in de zwangerschap wordt het kind zo groot dat de echo’s niet meer mooie duidelijke plaatjes geven. Maar ze hebben gemeten en naar gemiddelde’s gekeken en qua botten en schedelomtrek en alles is Falco keurig gemiddeld. Met zijn buikomtrek loopt hij een paar weken voor, dus het wordt weer een bol jongetje. Bij Daniël was dat ook zo dat alles keurig gemiddeld was behalve zijn dikke buik; dat betekent dus gewoon dat er een net vetlaagje om het kind zit.

Mijn suikergehalte was nog steeds iets te hoog, maar niet hoog genoeg om schrikbarend te zijn. Betekent wel dat, gecombineerd met de grote baby, ze inderdaad bij week 40 zullen kijken of ze de bevalling niet gewoon zullen inzetten als hij er dan nog niet is. Het minder leuke nieuws is dat de kans op geelzien inderdaad door de suiker wat verhoogd is en dat we als de baby bloedgroep A heeft er serieus rekening mee moeten gaan houden dat hij onder de lamp moet. Tenzij ik heel goed uit de bevalling kom (we kunnen blijven hopen natuurlijk) betekent dat voor mij wel dat ik dan geen borstvoeding ga geven; als ik denk aan de toestanden bij Daniël zakt het hart me in de schoenen en nu zijn er twee pleutertjes die hun moeder nodig hebben.

Een ander minder leuk bijkomstigheidje is dat ze, nu ze weten dat Daniël natuurlijk geboren kon worden en mijn bekken dus niet het probleem is, eerder naar een vacuüm pomp o.i.d. zullen grijpen als de bevalling niet gaat zoals gewenst. Daar zit ik natuurlijk helemaal niet op te wachten, ik heb zonder ingrijpen al de ervaring dat je na een natuurlijke bevalling meer last kunt hebben dan na een keizersnee. Afijn, niet over nadenken; dingen gaan toch zoals ze gaan straks.

Het goede nieuws was dat ik in de vier weken sinds de vorige controle maar één pond ben aangekomen. Onze badkamer wordt verbouwd, dus ik weeg zelf niet meer; het was dus echt een plezierige verrassing.

Verder gaat het eigenlijk goed met me. De laatste loodjes met twee ukkies thuis zijn natuurlijk niet echt ideaal, dus de hele litanie aan zwangerschapskwaaltjes kan ik wel opdreunen. Maar er zijn geen grote dingen waar ik last van heb, mijn rug doet pijn maar ik kan er nog wel gewoon veel mee, mijn bloeddruk is eerder iets aan de lage kant dan aan de hoge kant (110/60) en alleen het feit dat mijn blaas regelmatig knel zit en uitgeknepen wordt door de baby op momenten dat ik dat niet wil is erg lastig. De gyn zei dat er, als ik daar na de bevalling nog veel last van zou houden, een aantal fysiotherapeuten in de omgeving zijn die gespecialiseerd zijn in bekkenbodemspieren dus dat ze me dan wel gewoon doorverwijst. We zullen het zien; ik hoop dat het gewoon de fratsen zijn van het hele bewegelijke mannetje in mijn buik en dat het dus na de bevalling weg is.

Ik kijk wel erg uit naar November. Volgens mij is de ergste tropentijd dan weer voorbij; dan heb ik mijn eigen lijf weer een beetje terug en zitten de kids hopelijk in een ritme, is Matthijs naar de kleuterschool en gewend, kan ik weer sporten en heb ik weer de energie die nodig is om dingen wat voor elkaar te krijgen. Tenzij het kind erg slecht doorslaapt natuurlijk, maar dat is dan weer het voordeel van die bolle mannetjes; die zijn daar relatief snel mee.

12 Juli 2002

De verbouwing van de badkamer schiet helaas niet op, dus voorlopig blijf ik trappen op en af moeten klimmen om te douchen of naar de wc te gaan; hoogst vermoeiend als je niet zoveel lucht hebt en zwaar voor de rug en het bekken. Ik begin natuurlijk ook steeds meer het gevoel te krijgen dat alles af moet zijn, en dat is niet handig als het huis een chaos is omdat alles over diverse kamers verspreid ligt.

In ieder geval hebben we het babykamertje afgemaakt. We hebben een aantal dingen overgeschilderd in een vrolijke kleur geel, de verf hier en daar bijgewerkt, de spullen weer verzameld en de kasten ingericht met babykleertjes en benodigdheden. Ik had het hard nodig om in ieder geval IETS te hebben dat helemaal af en in orde was, en we hadden alletwee ook het gevoel dat we Falco iets “eigens” moesten geven in zijn kamertje omdat hij al zoveel “afdankers” van zijn broertjes heeft/krijgt. Dit is dus het resultaat:

Over een kleine twee weken begint de periode dat hij als “op tijd en niet te vroeg” wordt gezien als hij zou besluiten de buik te verlaten en ondanks de onaffe badkamer zou ik het niet erg vinden als hij wat haast zou hebben. In cartoons zie je wel eens dat de stripfiguur wordt opgeblazen en dan een gigantisch lijf krijgt met een heel klein koppie erboven en kleine wapperende handjes en voetjes aan de ballonbuik – en dat is eigenlijk precies hoe ik me op dit moment voel. Zo’n uitstekende buik komt ook steeds overal tegenaan, en vangt alles op dat in de buurt neervalt. Dat kwam van de week erg slecht uit toen er een grote golf kokend water uit de gootsteen spatte bij het aardappels afgieten. Ik heb nu op de toch al tere uitgerekte huid een prachtige brandwond met wat brandblaren die natuurlijk continu overal tegenaan komen en dan open gaan en gaan bloeden. Het aparte is dat de wond niet alleen van de buitenkant geraakt wordt, maar dat er ook van de binnenkant uit redelijk vaak een aanval op wordt gedaan. Vreemd gevoel!

24 Juli (37w1d)

Vandaag had ik weer controle bij de gynaecoloog. Op een woensdag in de zomervakantie, dus ik moest in mijn eentje de twee jongetjes in bedwang houden; mijn bloeddruk was dan ook niet meer zo laag als bij de vorige controle. Ik was in bijna 3 weken 3 pond aangekomen, dus dat gaat ook nog heel redelijk (bij de vorige zwangerschappen ging het met kilo’s per week).

Verder is het lang wachten en veel moeite voor een minimale controle. Ze voelt de baby, maar die voel ik zelf ook al regelmatig dus het is geen nieuws dat het goed gaat met hem. Dat zijn hartje klopt is ook geen verrassing, omdat het een medisch wonder zou zijn als hij zo fanatiek kon gymnastieken in de buik zonder kloppend hartje. En ik voel zelf wel dat er geen echte gezondheidsproblemen zijn. Mijn suikergehalte is afgelopen vrijdag weer gemeten en was bij één van de drie uitkomsten nog iets hoger dan zou moeten (het moet onder de 7 zijn, en ik had 6.4, 7,5 en 6.6) maar dat is dus niet schrikbarend.

Ik heb natuurlijk last van alle “laatste loodjes” kwalen die mijn theorie ondersteunen dat deze laatste fase van de zwangerschap vooral bedoeld is om je angst voor de bevalling weg te nemen; alles beter dan nog langer zo doormodderen. Maar tegelijkertijd besef ik ook heel goed dat het allemaal ongemakken zijn en dat ik niets echt ernstigs heb. Het engste is dat mijn bekken wat “losser” gaat zitten, ik moet bij het lopen echt een beetje oppassen en de spieren aanspannen anders voelt het alsof het uit de kom kan schieten. Ook bij het omdraaien ‘s-nachts klinken er angstaanjagende “knakken” uit de bekken/rug regio terwijl ik als ik mijn knieën hard bij elkaar knijp het gevoel krijg dat mijn onderrug/bekken echt een flink gat krijgt. Maar er moet ook een flinke kerel door straks, dus het is vast goed dat het zo soepel is – en ik heb er geen pijn of last van dus er is geen sprake van bekkeninstabiliteit of zoiets.

Toch voelt het allemaal redelijk zwaar. Om maar eens te illustreren wat het verschil is tussen hoe ik er uit zie (en die buik is natuurlijk al dik genoeg…) en hoe het voelt heb ik wat rondgespeeld:

Verder is vastgesteld dat zijn hoofdje al goed vast zit in het bekken, dus als de vliezen breken hoef ik niet meer plat te gaan liggen. Officieel is hij nu af, dus zou hij geboren mogen worden. Als hij net als zijn broers tot een paar dagen na de uitgerekende datum wil wachten zullen ze de natuur toch haar gang willen laten gaan, alleen voor het gewicht van het kind zullen ze niet snel in gaan leiden omdat het kind de laatste tijd niet veel meer aankomt. De dokter heeft dus vol goede moed de volgende afspraak voor over drie weken gepland; inderdaad, op mijn uitgerekende datum. Persoonlijk hoop ik dus dat die afspraak niet meer nodig is, maar we zullen zien hoe het loopt.

14 Augustus 2002 (40w)

Vandaag was zowel de controle bij de gynaecoloog als mijn uitgerekende datum. Ik had gehoopt de afspraak niet meer te halen en heb me sufgezocht op internet naar overtuigende argumenten om de bevalling maar op gang te helpen, want ik heb het wel gehad. Maar helaas; alle onderzoeken wijzen alleen maar uit dat inleiden niet aan te bevelen is en alleen maar tot meer last en complicaties leidt dus ik moest mijn arts van te voren al gelijk geven. Verder las ik dat van de zware zuigelingen 76% over tijd is, dus veel hoop op een eerdere bevalling had ik ook niet meer. Ik moet het maar uitzitten, en mezelf gelukkig prijzen dat ik weliswaar de hele riedel aan laatste loodjes klachten heb maar dat er niets wezenlijks mis is met mij of de baby.

Mijn bloeddruk is een heel nette 125/70, ik was ruim twee kilo aangekomen in drie weken dus dat viel ook nog mee als je er rekening mee houdt dat het weer erg warm is en ik vocht vasthoud, Falco zit goed ingedaald maar heeft nog genoeg vruchtwater en zijn hartje klopt keurig op schema. Ik merk zelf dat hij weliswaar wat minder fanatiek beweegt, maar nog vaak genoeg aan het rondschuifelen is om me niet ongerust te maken over de stilte. Hij is vooral dol op het strekken van zijn voetje in mijn rechterzij; dat komt er echt bijna uit af en toe.

Wij zijn er ondertussen helemaal klaar voor. Het geboortekaartje is klaar en heeft alleen nog maar een datum en tijd nodig. De tweede en derde naam kiezen kostte nog wat moeite omdat we graag naar de moeders wilden vernoemen en er met Sheila en Gerdie niet veel te beginnen is in jongensnamen. Maar uiteindelijk zijn we heel blij met de namen die we gevonden hebben; Sheridan is een keltische naam die “wildeman” betekent – en is ook een befaamd toneelschrijver in de UK. Garrick betekent ongeveer hetzelfde als Gerdie, “beschermer met de speer”, en is warempel ook een befaamde naam in de UK; het Garrick Theater is genoemd naar deze beroemde acteur. En natuurlijk vinden we de namen alledrie ook gewoon leuk; we proberen toch steeds namen te kiezen die een waardig alternatief bieden als het kind later zijn eerste naam niet mooi vindt.

Het huis is er ook klaar voor; de box is geverfd en staat klaar, de wieg is opgemaakt, het bedje ook, de maxicosi voor naar het ziekenhuis is gereed en de ziekenhuistas staat ook klaar. De enveloppen zijn geschreven, de achterwacht heeft de mobiel paraat en we vertellen Falco geregeld dat hij buiten mag komen spelen. We hebben wel weer een volgende afspraak voor controle, op vrijdag 23 augustus, maar die hoop ik dus echt niet te halen!

22 Augustus 2002 (41w1d)

Vandaag is Falco geboren!! Om kwart voor vijf braken mijn vliezen, om 8 uur waren we in het ziekenhuis en om 10.27h werd hij geboren. Hij woog 5030 gram maar de schade bij moeder en kind bleef beperkt tot een knip bij moeders en een vermoedelijke hoofdpijn bij het kind. We moesten een nachtje in het ziekenhuis blijven voor observatie omdat hij zo groot was en ik suiker gehad had, maar de 23e mochten we gelukkig weer alletwee naar huis.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *