Eerste zwangerschap (Matthijs)

29 december 1997: 15 dagen na terugplaatsing van twee 8-cellige embryo´s

De hele nacht niet geslapen van de zenuwen; in arren moede ben ik maar computerspelletjes gaan spelen ter afleiding. Vanmorgen vroeg naar de VU; een wachtkamer vol nerveuze stellen. Thuis was ik zo moe dat ik meteen in slaap viel; ik werd pas op 14.30 wakker. Om 15.15 kwam het verlossende telefoontje; gefeliciteerd, jullie zijn zwanger!!!!!!!!!!!!!

Mijn HCG is 135, dus dat is goed. Vrijdag moet ik weer bloed prikken en HCG meten en als alles goed is is er na 30 dagen een echo. Jammer eigenlijk, dat je niet meer zo ongecompliceerd blij kunt zijn als ‘normale mensen’. Mijn moeder kwam langs toen we het net gehoord hadden en zei: ‘Verdorie, door jou ben ik naar al die programma’s op tv gaan kijken en nu durf ik ook niet meer zo ontzettend blij te zijn ;-)’.

Dinsdag 13 januari 1998 – 6 weken en twee dagen zwanger

Helemaal *op* van de zenuwen was ik. Verschrikkelijk, die anderhalve week tussen de tweede bloedtest en de eerste echo. De klassieke zwangerschapssymptomen heb ik niet zo bijzonder; iets meer afscheiding, vaker plassen en dan houdt het op. Ik heb wel grote gevoelige borsten, maar dat komt toch vooral doordat ik iedere week die hormoon injecties krijg. Verder ben ik niet misselijk en is mijn smaak niet verandert en voel ik vooral mijn darmen. Kortom; rationeel weet je dat je het bent, maar je weet ook dat het makkelijk mis kan gaan en je voelt niets dat uitsluitsel geeft over of alles goed gaat.

Toen kreeg ik *ook* nog bloedverlies afgelopen vrijdag, dus toen sloeg de paniek helemaal toe! We zouden het weekend naar vrienden in Belgie gaan, maar Tim werd zwaar verkouden met flink koorts, dus dat ging niet door. Helemaal geen afleiding meer dus, en eigenlijk wilde ik alleen maar slapen tot het dinsdag 13.00 uur was.

Uiteindelijk brak de dag des oordeels dus aan. Ik mocht gelijk gaan liggen, ze duwde de scanner naar binnen en binnen een seconde zei ze ‘het is goed’. O, wat een enorme opluchting is dat dan!!!!! Ze vertelde dat het gros van de zwangerschappen mis gaat tussen de bloedtest en de eerste echo, dus dat is al weer een extra geruststelling. Misschien gaat het dan toch echt gebeuren!!!

We hebben nu dus de eerste foto en bubbels [zo zag het embryootje eruit de laatste keer dat we het zagen, bij terugplaatsing 😉 ] is nu gepromoveerd naar ‘goglet’ [omdat de Engelse schoonfamilie ons vanwege onafscheidelijkheid nicknamed naar Gog en Magog, twee oerlelijke beelden in Londen]. Hoewel Tim vlak voor de echo spontaan begon te zingen ‘We’ve come to see the lizard, that wanderful lizard of us’ ;-))

het ziet eruit als een zwarte nierboon met daarin een lichter, knipperend erwtje. Dat erwtje is het vruchtje en het knipperen is de hartslag. 118 slagen per minuut doettie al, en de goglet is nu 4 mm. Da’s allemaal netjes in orde.

Over twee weken weer een echo, en als alles dan weer goed is wordt de kans op een miskraam erg klein!!! Dus dan moeten we hard gaan nadenken over kamertjes, bevallen, kraamzorg, etc etc. Als ik het opschrijf begin ik te grijnzen, zo vergezocht vind ik het allemaal ;-))

Dinsdag 27 januari 1998 – 8 weken en twee dagen

Vandaag was de tweede echo. Hoewel ik niet zo zenuwachtig was als voor de eerste werd ik natuurlijk wel wakker in de stellige overtuiging dat al mijn symptomen weg waren omdat het vruchtje gestopt was met groeien. Ik had gisteren ook al gedroomd dat ik tot vijftig jaar in een Brusselse gevangenis was veroordeeld omdat ik een echo had laten maken terwijl dat misschien wel schadelijk was voor het kind…..

Maar niets van dat alles gelukkig. Het zat nog gewoon goed, op de goede plaats en met een kloppend hartje [166 slagen per minuut, precies zoals het hoort]. Het is inmiddels 17,7 mm groot, wat volgens de machine gelijk is aan een embryootje van 8 weken en 2 dagen – wat op de dag af goed is. Toch wel indrukwekkend, hoor.Hoewel je nog niet veel ziet van het kindje op de echo, zie je wel al het vliesje eromheen dat de vruchtzak wordt, en je ziet een apart rondje dat de dooierzak is. Dat maakt nu nog de bloedcelletjes aan voor de kleine en volgens de dokter ziettie er goed en helder uit. Ik geloof haar op haar woord 😉

Vanmorgen ook al iemand van Moeders voor Moeders op bezoek gehad; tenslotte heeft het feit dat een zwanger iemand bereid was om drie maanden in een potje te plassen mij ook erg geholpen….. Kortom; het begint langzaam aan een beetje echt te worden. Iedere keer is het toch weer een gehaalde mijlpaal, en iedere keer wordt toch de kans dat het misgaat steeds kleiner.

Dinsdag 10 februari 1998 – 10 weken en twee dagen

Vandaag was dan alweer de derde echo. Vorige week begon ik er net wat vertrouwen in te krijgen, maar van het weekend had ik weer erg en ongesteldheidsgevoel en wat bloedverlies. En natuurlijk heb ik niet veel nodig om in paniek te raken…

Dus het was weer spannend wat we zouden zien. Maar gelukkig was alles goed, het hartje klopte nog stevig [158 slagen per minuut] en het was ook precies op schema met zijn groei; 35 mm inmiddels waarvan ongeveer de helft hoofd 😉

Tot onze grote verassing zagen we niet alleen armpjes en beentjes, maar was de kleine al volop aan het bewegen!!!!! Met pappa’s gevoel voor ritme ben ik bang 😉 maar het was een fantastisch gezicht en iets waar we zo vroeg eigenlijk nog helemaal niet op voorbereid waren.

Nu nog een echo met 12 weken en dan mogen we door naar de verloskundige! Net als normale mensen ;-)). En we moeten gaan denken over het kamertje…… mensen beginnen al spullen te verzamelen en door te geven….. Kortom; het wordt steeds echter en langzamerhand gaan we zelf ook geloven dat het waar is.

Dinsdag 7 april:

Vandaag hadden we de zogenaamde ‘SAS-screening’. Dat heeft niets met meisjes van die naam te maken, dat is een uitgebreide echo waarbij ze kijken of alle organen er zijn en goed lijken te werken, of het ruggegraatje er mooit uit ziet, etc etc. Omdat ik recht heb op een vruchtwaterpunctie vanwege mijn leeftijd, maar het risico ervan te groot vond voor wat het opleverde aan informatie, had ik met de dokter afgesproken dat ik in plaats daarvan deze echo zou krijgen.

Inmiddels was ik ook wel weer hard toe aan een beetje geruststelling. Ik krijg steeds minder symptomen en iedereen vertelt me dat dat normaal is in deze periode en dat je daar juist van moet genieten; straks zal het wel anders zijn. Rationeel begrijp ik dat wel en vind ik het gezond advies. Maar emotioneel blijf ik een angsthaasje en blijf ik bang dat het weggaan van de zwangerschaps- kenmerken betekent dat de kleine er mee gestopt is.

Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Ze/Hij was volop aan het draaien, met de beentjes aan het trappelen en de handjes naar het gezicht aan het brengen. Daarna volgden er zuigbewegingen, dus waarschijnlijk was de duim richting mond gegaan 😉

De kleine blijkt twee niertjes te hebben, een goed functionerend hart met vier kamers, een maag en een blaas met vruchtwater er in, een mooi ruggegraatje, 5 tenen aan iedere voet [Tim wilde ze tellen omdat zijn vader er 7 had….]kortom, alles ziet er prima uit en we hadden er wel uuuuuuren naar willen kijken.

Hoewel dat niet kan, hebben we toch een klein mazzeltje. Omdat Roy [mijn broertje] een open gehemelte had had ik eigenlijk geen SAS-screening maar een AUG-schreening moeten hebben. Dat betekent dezelfde echo, maar dan bekeken door een arts-echoscopist in plaats van alleen een echoscopist. Waarop de echoscopiste voorstelde om gewoon een nieuwe afspraak te maken voor de AUG-echo; en we dus eind deze maand nog een keer naar de kleine kunnen wuiven :-))

Omdat ik me als DES-dochter toch wat ongerust maak over een eventuele baarmoederhals-insufficientie heb ik gevraagd of ze daar ook naar wilde kijken. Heel behulpzaam schakelde ze gelijk over van de buikecho naar de interne echo en heeft ze gemeten, gedrukt en gekeken. Op dit moment is mijn baarmoederhals zelfs wat lang – 6 cm – en blijft hij goed dicht zitten. Dat blijft een momentopname natuurlijk, dus ze zei dat ik het de volgende keer gewoon weer moest vragen, maar het stelde me wel weer even gerust.

Verder gaat alles nog steeds erg goed met me. Mijn buikje begint langzaam toch echt meer een zwangerschapsbuik dan een vetbuik te worden en hoewel ik ‘s-morgens nog in mijn eigen kleren kan worden ze ‘s-middags al te krap. Tim en ik zijn wezen shoppen voor leuke en betaalbare positiekleding [da’s bijna een contradictio in terminis……] en ik heb nu een basisje. Ter wille van het comfort ben ik ook maar begonnen met dragen, hoewel ik me eigenlijk nog steeds een beetje een bedriegster voel. Maar ik heb begrepen dat ‘normale’ zwangeren ook schroom hebben om met de positiekleding te beginnen 😉

Ik heb de afgelopen week ook al een paar keer iets in mijn buik gevoeld dat ik niet thuis kan brengen……. volgens mij is het het getrappel van de kleine maar dat schijn je in een wat later zwangerschapsstadium pas met zekerheid te kunnen stellen. Ik lig ‘s-avonds in bed zo angstvallig te wachten en te voelen dat ik bijna geen adem meer durf te halen uit angst dat ik iets mis 😉

Zaterdag 9 mei 1998 – 22 weken en 6 dagen

Wij hadden vrijdag voor de tweede keer zo’n hele uitgebreide echo, omdat mijn broertje een hazelip heeft en er dus nog eentje door echt een arts/echoscopist moet worden gemaakt [de normale gebeurt door de echoscopist en die laat alles ook al heel goed zien]. Alles met het kleintje is goed, hij/zij ligt goed op schema en alle organen zijn aanwezig en lijken goed te functioneren. Hij ligt dubbelgevouwen met zijn voeten op zijn hoofd. Van de gedachte alleen al krijg ik kramp maar de dokter vertelde dat ze heel vaak zo liggen, dat zullen ze dus wel lekker vinden. Ik dacht eerst op de echo dat het een vreemdgevormd handje was, je verwacht natuurlijk geen voetjes op hun hoofd en op plaatjes tekenen ze de beentjes ook altijd met gebogen knietjes, maar dat klopt dus nog niet ;-))

Ik heb weer gevraagd of ze ook mijn cervix weer willen meten. De eerste keer, een maand terug, was die 6 centimeter, wat lang is en mij dus weer erg geruststelde. Dit keer wastie 3.4 cm. Dat is een normale lengte en dus nog geen reden voor paniek, maar bij de gedachte dattie in 4 weken 2,6 centimeter korter is geworden breekt het angstzweet me toch uit. Nergens in mijn boeken kan ik vinden hoe snel dat ‘verstrijken’ gaat en waar ik rekening mee moet houden.

Vrijdag heb ik een afspraak met mijn eigen gynaecoloog en die heb ik natuurlijk meteen gebeld. Hij vertelde dat ik me nog niet ongerust hoef te maken, niet in bed hoef te blijven of zo en dattie me vrijdag zal toucheren om te voelen hoe stevig of zacht de baarmoedermond is. Volgens hem geeft dat een betere indicatie van of er problemen te verwachten zijn en aangezien mijn boeken en het internet voorlopig niet meer uitsluitsel bieden zal ik hem maar geloven. Al blijft de ongerustheid nog wel in mijn achterhoofd zweven….. maar da’s logisch denk ik.

Tweede helft juni ben ik over de 28 weken en is het kindje levensvatbaar…… wat zal ik blij zijn als ik die mijlpaal bereikt heb!!

Vrijdag 3 juli 1998 – 30 weken en 5 dagen

Het begint echt op te schieten. Ik heb een hele echte grote buik, waar ik nog steeds bewonderend naar kan kijken, vooral alstie begint te bubbelen omdat de goglet zich aan het roeren is. We kunnen er nog niets in herkennen, de bubbels, en ook bij voelen hebben we geen idee welk deel van de baby onder dat stuk huid verscholen zit. Maar vanmorgen was ik weer bij de gynaecoloog en alles schijnt normaal aan te voelen, met het hoofdje braaf naar beneden dus voor kenners is het *wel* herkenbaar. Mijn gewichtstoename is keurig op schema [hun schema dan, het gaat iets harder dan ik had gehoopt…..], mijn bloeddruk blijft netjes, de baby heeft een mooie hartslag.

Ik heb nu een andere, vrouwelijke gyn, omdat de man die ik had op vakantie is en moet zeggen dat ik dat toch prettiger vind. Ze liet me ook het verschil horen tussen de hartslag in de navelstreng [“buzz, buzz, buzz, buzz”] en van het hartje [“kattak, kattak, kattak”]. Ze heeft de baby ook gemeten, die hoort van kop tot kont het aantal weken dat je zwanger bent te zijn, + of – 4 cm. De Goglet was 30 cm, dus ook heel keurig op schema.

Ik voel hem/haar nu wel heel geregeld, en kan daar zo enorm van genieten. Het is niet echt een trapper of schopper, maar hij schurkt zich echt overal tegenaan wat een heel gezellig gevoel is – tenzij het mijn blaas is waar hij kopjes tegen geeft ;-)). Tim legt regelmatig zijn hand op mijn buik, en voelt het kind dan ook echt tegen zijn hand aan nestelen en wriemelen. Daarnaast is het af-en-toe ook wel heel griezelig, voor iemand die zo gek is op science-fiction en horror, dat gevoel van iets levends in je buik en daar dan je buik door zien golven ;-)).

De melkproduktie begint nu zo goed op gang te komen dat ik vlekken in mijn BH en T-shirt krijg – ook weer zo’n verbazingwekkende fenomeen om naar te kijken. Waarbij Tim en ik allebei neiging krijgen om iets te zeggen van: “Kijk, ik doe het, het lichaam werkt goed”, omdat we natuurlijk niets als vanzelfsprekend aan durven te nemen.

Verder heb ik nog steeds weinig klachten. Van alles wat in de boekjes staat een beetje, maar goed mee om te gaan [al mis ik de koffie erg, die ik vanwege het maagzuur moet laten staan….]. Geen striae, geen pigmentverkleuringen en geen spataders. Het enige dat echt lastig is is een vervelende diepe spierpijn onder mijn rechterschouderblad waardoor ik niet lang kan zitten. Tim masseert de ergste pijn steeds weg, dus ook dat is best uit te houden.

In dit stadium schijn je allerlei verwarrende dromen over babies te kunnen krijgen, omdat je daar in je hoofd toch erg mee bezig bent. Ik wordt alleen maar angstig wakker omdat ik heb gedroomt dat Nederland verliest met voetbal, dat Nederlandse supporters het tegenstandersteam naar de sauna hebben gestuurd om ze af te matten maar dat het niet geholpen heeft {Het was ook het Zuid-Afrikaanse team om de een of andere vage en niet kloppende reden) en meer van dat soort onwerkelijke en ingewikkelde fantasie-en. Volgens mij kan ik dus eigenlijk gewoon nog steeds niet geloven dat er straks echt een babietje komt….

De babykamer is wel al een heel eind op weg. De basisstukken staan allemaal [al heeft Tim behoorlijk moeten timmeren omdat ik in mijn enthousiasme de commode half uit elkaar had getrokken], er ligt nieuw zeil en hangt nieuwe luxaflex, de gordijnstof is besteld en eigenlijk moeten we alleen nog beestjes verfen met behulp van onze sjablonen. Eerst wilden we allerlei exotische dingen, maar later dachten we dat het voor zo’n kind waarschijnlijk toch leuker is als het goed herkenbaar is [zeker als ze beginnen te praten}. En aangezien Artis ver weg is maar we dagelijks langs koeien trekken bij het hond uitlaten hebben we maar voor de gewone Hollandse boerderijmenagerie gekozen; konijnen, koeien, paarden, varkens en schapen dus.

Ik voel me wel een geweldige huisvrouw, want alles is inmiddels gesopt en ik heb ook alle kleertjes en andere stoffen dingen al gewassen. Volgens de boekjes [die ik natuurlijk verslind ;-)] is het beter als de baby in de eerste instantie maar met *een* soort wasmiddel in aanraking komt, en dat klonk me ergens wel logisch in de oren. Wat me niet weerhoudt van smakelijk om mezelf te lachen – en als ik straks lakentjes sta te strijken wordt dat nog erger natuurlijk, want dat doe ik voor mezelf niet eens ;-))

Dinsdag 25 augustus 1998

De laatste loodjes zijn nu duidelijk begonnen ;-))

Toen ervaren zwangerschapsveteranen me vertelden dat de laatste loodjes zwaar waren, dacht ik [eigenwijs als ik ben, ik zal het nooit ontkennen ;-))] dat dat wel mee zou vallen. Je buik wordt dikker, maar dat wordt hij al maanden, en als je daar moe van wordt ga je gewoon wat vaker zitten of liggen dacht ik……

Daarbij hield ik er natuurlijk geen rekening mee dat je op een gegeven moment niet meer lekker *kan* zitten of liggen…… Omdat bijvoorbeeld je rugspieren op een gegeven moment in een soort continue staat van verzuring verkeren en je dus aldoor spierpijn hebt. Die arme Tim masseert zich wezenloos – als hij genoeg spierpijn in zijn armen krijgt delen we de smart natuurlijk wel, dat is weer een voordeel 😉

Bij het liggen ben ik inmiddels zo zwaar geworden [16.5 kilo erbij, en ik begon al met een voorsprong……..] dat mijn botten beurs beginnen aan te voelen als ik lang in dezelfde houding lig. En me omdraaien is topsport geworden, het gaat gepaart met genante hoeveelheden gehijg, gepuf en gekreun zodat Tim regelmatig wakker schrikt ‘s-nachts omdat hij denkt dat de bevalling al begonnen is. Tel daar allemaal nog eens een steeds minder wordende energievoorraad bij op, een steeds prikkelbaarder humeur en een steeds zwakker wordende blaas [de goglet en ik zijn vaak in een machtsstrijd over de blaascontrole verwikkeld; en raadt eens wie er wint ;-)] en je begrijpt iets beter hoe mijn laatste loodjes eruit zien.

Toch is het heel dubbel, want tegelijkertijd ben ik wel enorm aan het genieten van het kind in mijn buik. Volgens de boekjes ga je het steeds minder voelen, omdat er minder vruchtwater en minder ruimte komt. Maar ik voel juist steeds meer, misschien omdat junior[ette] meer een schuiver dan een trapper is. Diverse keren per uur wordt ik afgeleid doordat de baby anders gaat liggen en zich daarbij lekker tegen mijn buikwand aan schurkt. Of tegen mijn darmen natuurlijk, zodat de blaas niet alleen is in zijn pogingen mij met grote spoed richting toilet te sturen. Het kind strekt ook regelmatig de beentjes, waarbij er in mijn taille dus inene een duidelijk herkenbare voet verschijnt terwijl ter hoogte van mijn navel tegelijkertijd een grote bult opkomt. Voeten zijn het enige waarvan we zeker weten wat het is [al is Tim er stiekem van overtuigd dat het kind zijn Nederlandse klompen al aan heeft, zo stevig voelt het voetje aan]. De rest is wel duidelijk baby, een indrukwekkende hoeveelheid baby zelfs, maar kan niet met zekerheid in lichaamsonderdelen worden geidentificeerd. Eerst voelde ik dat als een tekortkoming, dat we ondanks lange voel- en zoekpartijen geen idee hadden welk deel waar lag, maar na vier artsen & verloskundigen in opleiding te hebben meegemaakt die dat *ook* niet konden ben ik geruster.

Ik wordt inmiddels iedere week gecontroleerd, en ben een bijzonder saai geval. Keurige bloeddruk, geen suiker, prachtig ijzergehalte en ik hou geen vocht vast. Het kind beweegt goed, ligt in de juiste positie, is niet te groot en niet te klein en heeft een mooie sterke en snelle hartslag. Ik hoop dat ik tot ver na de bevalling een saai geval blijf natuurlijk ;-))

Maar als ik, met zo’n voorspoedig verlopende zwangerschap, het al redelijk gehad heb, moet het voor mensen die echt last & klachten hebben helemaal zwaar zijn, zo op het einde. Ik zal daar vanaf nu toch duidelijk met meer respect naar kijken, topzware zwangeren. Naar hele dikke mensen ook trouwens; die extra kilo’s die ik nu meetors hebben me toch ook duidelijk gemaakt hoeveel moeilijker het leven met dat extra gewicht is.

Mijn theorie is trouwens dat dit gewoon een natuurlijk mechanisme is. Je wordt het op een gegeven moment zo zat, dat je niet eens meer tegen de bevalling op ziet. Laat maar komen, die bevalling, als het kind er maar uit is; ik wil mijn eigen lijf terug en eindelijk kennismaken. De baby is door de voortdurend voelbare aanwezigheid toch van een wat abstract concept [‘ons kind’] in een eigen persoontje verandert, dat onafhankelijk van mij opereert en waarvan ik nu eindelijk wel wil weten of het een jongen of een meisje is. En of het op ons lijkt. En wat voor karakter het heeft. Etc.etc.etc.

We hebben de kaarten afgemaakt & besteld, de babykamer is zo goed als af, de basisbenodigdheden hebben we allemaal, we hebben de rondleiding op de verlosafdeling gehad [oh, ik hoop dat het grote bad vrij is als wij aan de beurt zijn, dat lijkt me wel wat!!! Met zijn tweetjes, met de dimmer op zacht en de radio op iets rustigs de wee-en opvangen] en ik heb van de kraamzorg keurig een bedzeiltje, een po en klossen gekregen. Dat laatste is trouwens sowieso wel lekker, je krijgt een heerlijk hoog bed en ik vraag me af waarom bedden normaal zoveel lager zijn…?? Kortom; we zijn er klaar voor, en wat mij betreft mag het zo snel mogelijk gebeuren!!

Vrijdag 11 september 1998 – 40 weken en 5 dagen

Na 40 weken en vijf dagen zwangerschap, 25 uur weeën en uiteindelijk een keizersnee omdat het kind niet door mijn bekken paste is Matthijs Alexander Roeland Noyce geboren. Hij weegt 4300 gram en heeft een mooie kop met haar. We zijn dolgelukkig!!!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *