Jimmy de Flatcoated Retriever

1998

Jimmy [onze flatbrained retriever] is geboren op 10 februari 1997 en sinds juni 1997 bij ons. Omdat we voorbereid wilden zijn op kinderen hebben we van dit toch al zeer vriendelijke ras het rustigste jong van het nest genomen. Het is dus een enorm watje maar wel erg aanhankelijk. Soms zou ik wel eens willen dat hij wat meer durfde, maar aan de andere kant vind ik het een heerlijk geruststellend idee dat er dus geen ziertje agressie in de hond zit.

Bij andermans kinderen had ik al ontdekt dat hij ook in grote angst of schrik geen bijtreflex heeft, maar een vluchtreflex. Als kinderen hem in de hoek drijven gaat hij met angstige ogen zitten en ondergaat hun liefkozingen gelaten, daarbij af-en-toe een lik uitdelend.

Hij is ook niet bezitterig wat zijn stok, kluif of eten betreft; iedereen kan alles weghalen, of zelfs uit zijn bek halen. Verder is hij erg knuffelig en aanhalig, maar wel wat jaloers. Als Tim en ik elkaar staan te knuffelen, komt de hond zich ertussen wringen en wil hij er ook bij.

Toen ik september 1998 thuiskwam met de baby, vond hij het doooooooodeng. Als Matthijs met zijn armpje wuifde sprong hij vier meter achteruit met zijn staart tussen zijn benen. En als ik op bed lag durfde hij ook niet naar binnen, alles rook te eng denk ik. Dat werd langzaam beter, en hij raakte gewend aan de baby.

In het begin lag de baby steeds ergens in [de box, de wieg, op schoot] dus was er helemaal geen probleem. Hij durfde langzaam te snuffelen, dat vonden we een goed plan [we hebben hem ook aan poepluiers van de bay laten ruiken, dat schijnt goed te zijn…??]. Na een paar maanden werd de baby mobieler, dus moesten we al beter opletten. Wij legden Matthijs vaak op de vloer op een kleed. Vervolgens probeerden we de hond te leren dat dat kleed verboden terrein was…. maar we noemen hem niet voor niets flatbrained ;-))).

Jimmy wilde het liefst bij de baby liggen, met een poot op de baby en dan helemaal aflikken. Ook deed hij aan huidverzorging, wat bij honden inhoudt dat hij heel voorzichtig met zijn voortanden de vacht uitkamt…….. en wat bij ons betekende dat er voor we het wisten weer een gat in een truitje was geknaagd. Bij al dit soort dingen viel ons wel op dat Jimmy echt heel voorzichtig deed. We zijn ook nooit bang geweest dat hij de baby pijn zou doen, behalve door zijn poot op een teer deel van de baby te leggen. Wij zaten er natuurlijk wel met de neuzen bovenop. Je moet in de gaten te houden wat er gebeurt, terwijl je tegelijkertijd zo min mogelijk in wil grijpen. Er moet een patroon ontstaan tussen die twee dat ook standhoudt als je je even omdraait.

Hoe mobieler en grijpgrager Matthijs wordt, hoe ‘zieliger’ de hond. Matthijs pakt zijn bot uit zijn bek [tussen de knagende tanden vandaan], trekt aan zijn haren en zijn oren, trekt de likkende tong heel hard uit de hondenbek om zijn houdgreep op uit te proberen, slaat de hond met speelgoed op zijn kop, slaat hem hard met zijn handjes op zijn kop of neus of waardanook, etc etc.

Soms wordt het Jimmy iets te veel, en dan loopt hij even naar de andere kant van de kamer. Maar meestal is hij dan binnen 10 minuten terug, om toch weer te proberen de kleine te likken of tegen hem aan te gaan liggen.

Eind 1999

Matthijs heeft nu [met 14 maanden] geleerd om de bal van de hond weg te gooien en dat gaat heel leuk. Hij wilde alles eerst alleen maar in zijn mond stoppen, dus we hebben hard gewerkt om hem te leren dat al die fascinerende spullen van de hond niet om te eten zijn, maar om weg te gooien. Matthijs doet de hond ook na: hij kruipt naar zijn eigen stoffen bal toe, hapt die op, en schudt dan heel hard zijn hoofd heen en weer. Hij probeert zelfs te blaffen. Natuurlijk probeert hij de hond ook steeds te voeren, terwijl hij tegelijkertijd helemaal slap kan liggen van het lachen als de hond hem op zijn handjes likt.

Als je die twee samen ziet, dat is zoooooo leuk!! Gisteren nog, lag Matthijs op de grond op zijn zij, met een armpje achter zich. De hond lag daar met zijn kop op, lekker tegen Matthijs aan te schurken, terwijl hij tegelijkertijd zijn handje likte waar Matthijs erg om moest lachen. Ik vond het doodzonde dat ik geen camera bij de hand had!!!

Als we spelen, wil Jimmy dolgraag meedoen. Hij zal zich erbij of ertussen wringen, gaat op mijn schoot zitten als de kleine aan komt lopen, etc etc. Maar daar zit geen greintje kwaad bij. Ik ben ook nooit bang. Hij bonst de kleine wel eens omver, als hij enthousiast kwispelt en zijn kont daarbij tegen de kleine aankomt. En dat vind Matthijs dus niet altijd leuk, soms valt hij best hard. Maar dat is overkomelijk vind ik. En ik laat ze natuurlijk nooit alleen, al is het maar omdat ik bang ben dat de hond straks pootjes gaat geven en dan met zijn nagels de kleine pijn doet. Het is ook niet erg hygienisch. Matthijs wil ook de hond wel eens zoenen, en heeft dan gelijk een mond vol haren. Ik heb hem ook wel eens net op tijd tegen kunnen houden toen hij de hond zijn tong wilde laten likken………..

2003

Inmiddels zijn er drie kinderen om Jimmy bezig te houden. Matthijs raakte langzaam steeds minder geïnteresseerd in Jimmy, zeker toen hij een babybroertje kreeg waar hij mee kon spelen. Daniël is nooit heel erg geïnteresseerd geweest in Jimmy en behandelde hem als een meubelstuk. Letterlijk soms; ik heb hem wel eens op Jimmy’s kop zien staan om ergens bij te kunnen! 

Gelukkig is Falco wel weer erg blij met Jimmy. Aaien, knuffelen, klauteren, staart pakken en allerlei andere vormen van aandacht waar Jimmy erg blij van wordt. Soms word de drukte Jimmy teveel en dan trekt hij zich even terug in een andere hoek van de kamer, maar na een minuut of twee wordt het verlangen naar aandacht en gezelschap hem te machtig. Dan drentelt hij weer terug en ploft weer middenin de meute kinders.

De laatste paar jaar zijn voor Jimmy iets minder leuk geweest omdat met al die babies en zwangerschappen het aantal grote strandwandelingen tot een minimum beperkt bleef. Maar volgend jaar kan Falco lopen en hopen we weer wat vaker te kunnen uitwaaien. Tenslotte is zo’n grote zandbak voor zowel honden als kleine jongetjes een heerlijke speelplek.

2005

Helaas werd Jimmy ziek dit jaar. Eerst een groeisel op zijn been dat we weg hebben laten halen, maar daarna echt ziek. Een nare vorm van kanker waar Flatcoated Retrievers iets gevoeliger voor zijn dan andere rassen. Hij werd altijd als een jonge hond gezien, omdat hij zo vrolijk en levenslustig was. Ook toen hij acht was kon hij nog met vier poten tegelijk bokkensprongen maken om met andere honden te spelen. En als een echte retriever kon niets hem trotser maken dan iets groots en zwaars in zijn bek te dragen. Dan zag je hem letterlijk de borst vooruit steken en met hooggeheven hoofd zijn buit ronddragen. Als het hoofd geheven kon worden tenminste, want met de boomstammen en deuren die hij probeerde mee te slepen lukte dat niet altijd even goed.

Augustus dit jaar werd hij steeds zieker en kon hij steeds minder. Hij werd benauwd en had pijn en bleek uiteindelijk niet meer beter te kunnen worden. De 25e hebben we de moeilijke beslissing moeten nemen om hem in te laten slapen.Als er ergens een hondenhemel is hoop ik dat hij nu eindelijk weer blij kan bokken, op een groot strand, met mensen die liefdevol een bal voor hem weggooien. 

Jimmy de Flatcoat, 8 jaar

Jimmy de Flatcoat, 8 jaar

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *