Tweede zwangerschap (Daniel)

Zaterdag 21 augustus 1999

Na drie dagen negatief getest te hebben met de huismerk zwangerschapstesten gaf de ClearBlue vanmorgen de uitslag waar we zo op hadden gehoopt maar die we niet hadden durven verwachten: zwanger!!!

In ons achterhoofd wisten we dat er een kans was dat het nu spontaan zou lukken. Dat gebeurt immers wel vaker bij ‘onverklaarbaar onvruchtbaren’. Maar met de biologische klok in de oren waren we eigenlijk al aan het aftellen voor de nieuwe IVF-poging eind dit jaar…..

Om onvermijdelijke opmerkingen als “zie je wel, nu jullie er niet meer zo mee bezig zijn lukt het wel” voor te zijn willen we wel graag benadrukken dat dit geen toevallige gebeurtenis is, geen gevolg van een ontspannen vakantiegevoel en nergens aan denken. Integendeel, we waren er erg op gefocussed en vastbesloten om ons deze maand niet door het stressvolle familiebezoek te laten weerhouden van serieuze pogingen op het juiste tijdstip. Ik denk dat het na al die jaren tevergeefs bezig zijn met in verwachting raken ook erg veel gevraagd is om ineens niet meer te weten hoe je cyclus loopt en niet meer in je achterhoofd bij te houden wanneer de kans op het zo gewenste resultaat het grootst is.

Natuurlijk komt met het ongeloof en de blijdschap ook onmiddellijk de angst opzetten. Zal het goed gaan? Zit het op de goede plek? Zit het goed ingenesteld? En vagelijk zit er zelfs een soort angst dat ons ‘doe-het-zelf’ werk minder goed zal zijn dan wat de experts bij de vorige zwangerschap voor elkaar wisten te krijgen. Gelukkig is mijn huisarts met mee eens dat in mijn geval een echo met ruim zes weken een goed idee is, om te kijken of het vruchtje op de goede plek zit. Ik blijf natuurlijk een DES dochter met geschiedenis van eileiderontstekingen, dus de kans op buitenbaarmoederlijke zwangerschappen blijft groter.

Dinsdag 7 september 1999

Na spannende weken vol angst en onzekerheid, vol concentratie op ieder teken van je lichaam dat je nog zwanger was, en vol hoop dat alles goed zou zijn, kwam nu eindelijk de verlossende echo. En het was een prachtig knipperboontje, met een mooi kloppend hartje en op een keurige plaats in de baarmoeder. Feest!!! We zijn uitgerekend op mijn 38e verjaardag; 27 april 2000!

Dinsdag 12 oktober 1999

Omdat wij nog steeds geen vruchtwaterpunctie willen, heb ik gevraagd om een nekplooimeting met 12 weken. Daarbij meten ze de hoeveelheid vocht in de nekplooi en als dat meer is dan 3 mm betekent dat dat de kans groot is dat er iets mis is. Hoewel je hierbij niet de 100% betrouwbaarheid hebt van de vruchtwaterpunctie is het een test zonder risico’s en in een eerder stadium, die toch zo’n 80% zekerheid geeft.

Daarbij is het voor mij erg geruststellend om weer eens te zien of er echt een bewegend babietje in de buik zit –ik haal me natuurlijk van alles en nog wat in mijn hoofd en mis de tweewekelijkse echo’s van de vorige zwangerschap! Maar alles zag er goed uit; een zwaaiend poppetje met twee armpjes en twee beentjes, handjes met vijf vingertjes en een mooi koppie met een nekplooi van 1 mm. Dat betekent ook dat we het nu aan de hele wereld mogen vertellen [voor zover we dat nog niet hadden gedaan natuurlijk…. we zijn niet zo goed in geheimen bewaren ;-)]. Dat werd ook wel tijd, want mijn buik schiet weer in het zwangerschapsmodel en mensen beginnen al discreet bij Tim te informeren of er wat te melden is.

Woensdag 20 oktober

De eerste echt controle bij de gynaecoloog. Ze bevestigd dat de uitslag van de echo er goed uitziet. Daarna begint ze over de bevalling, en de keus tussen natuurlijk bevallen en keizersnee. Ze beloofd dat het hoe dan ook beter wordt dan bij Matthijs. Ze willen aan het eind van de zwangerschap met echo’s en manueel inschatten hoe zwaar dit kind wordt. Als het niet een grote zuigeling is, hopen ze dat ik wil proberen natuurlijk te bevallen. Van de vrouwen die daar na een keizersnee voor kiezen redt de helft het op de natuurlijke manier, en de andere helft heeft toch een keizersnee nodig. Maar als je bij het groepje gelukkigen hoort heb je natuurlijk wel een veel sneller en beter herstel dan na de zware buikoperatie die een keizersnee toch is.

Ik vraag of het dan niet een vaststaand feit is dat mijn bekken blijkbaar te smal is. Maar volgens haar is ook een boel afhankelijk van het kind; hoe makkelijk de schedeldeeltjes over elkaar schuiven en wat de exacte positie van het hoofd is. En ze benadrukt nogmaals dat ze ook als ik voor een natuurlijke bevalling kies sneller zullen ingrijpen dan de vorige keer. We hebben natuurlijk nog ruim de tijd om erover na te denken, en ik beloof dat ik me open zal opstellen.

Dan gaat ze proberen of ze het hartje kan horen…. en gelukkig lukt dat. Weer een stukje geruststelling en daarnaast weer een heerlijk stuk bevestiging dat ik echt zwanger ben!

Hoewel ik natuurlijk erg moe ben geweest deze eerste drie maanden, heb ik net als bij Matthijs weinig last van zwangerschapskwaaltjes. Niet misselijk, geen rare trek, alles blijft goed werken. Wel voel ik mijn borsten meer dan ik van de vorige keer herinnerde. Maar dat was natuurlijk toch al anders, omdat ik daar het hele eerste trimester nog progesteron kreeg toegediend. Ook mijn darmen reageren vrij heftig, vooral door veel lucht op te slaan. Daardoor krijg ik helemaal een buik natuurlijk, wat tegelijkertijd leuk is omdat ik zo blij ben dat ik zwanger ben en niet leuk is omdat iedereen ervan uitgaat dat je veel verder bent.

Verder is Tim er stiekem van overtuigd dat hij meer baardgroei heeft dan normaal en dat dat door de zwangerschap komt. Zullen het de feromonen zijn….. of is het toch gewoon de leeftijd?

Ik werk tot het eind van het jaar bij een uitgeverij [ziektevervanging]. Een typische vrouwenomgeving, heel anders dan de automatiseringsbranche waar ik altijd heb gewerkt. Omdat er zoveel vrouwen werken, zijn er ook veel zwangerschappen en kinders. Na al die jaren waarin ik dat een beetje vermijdde is het enorm wennen om nu gewoon als moeder met andere moeders te overleggen op het werk, en als zwangere met andere zwangeren te vergelijken. Heerlijk, maar ook erg confronterend omdat het krijgen van kinderen zo vanzelfsprekend wordt gevonden terwijl ik me nog erg verbonden voel met de groep vrouwen waar ik veel meer mee omga en waar het zo problematisch voor is. Ik voel me ook regelmatig enorm opgelucht dat ik hiervoor niet in zo’n vruchtbare vrouwelijke omgeving heb gewerkt – ik weet niet of ik dat toen wel had aangekund.

8 December 1999

Vandaag wastie dan….. en hoewel hij mijn leven minder beheerste dan de eerste keer met Matthijs was ik best een beetje nerveus. Na een aantal babytragedies in mijn omgeving afgelopen weken was ik ook gewoon een beetje bang voor slecht nieuws denk ik.

Maar alles was prima!! Hij lag erg rond met zijn ruggetje, dus niet alles was even goed te zien en beoordelen. Maar hij heeft nog steeds twee armpjes en beentjes met toebehoren en zwaait daar al fanatiek mee. Raar hoor, als je die minibeentjes uit ziet schieten en tegelijkertijd een plopje in je buik voelt.

Ze hebben ook een aantal standaarddingen nagemeten [schedelomtrek, buikomtrek, lengte van het dijbeen, etc.] en naderhand liet ze ons het formulier zien. Daarop stonden voor al die dingen grafieklijnen, met een boven en ondergrens. De afmetingen werden afgezet tegen de bestaanstijd van de baby [hoe heet dat nu? Je kunt toch moeilijk over leeftijd spreken……]. En deze baby zat bij alles keurig tegen de middellijn aan, behalve bij de buikomvang. Hij heeft blijkbaar een beetje een dikke buik; maar dat heb ik ook op het moment … Tim’s moeder ging er meteen vanuit dat het dan wel een meisje zou worden trouwens; maar die had alles waarschijnlijk als aanleiding gezien om daarop te hopen.

Zelf hebben we nog steeds geen idee van het geslacht, want de uk hield dat gedeeltje keurig verborgen achter mijn schaambot. Tegen het eind van de scan ging hij slapen… en dat was zo schattig, hij lag in Matthijs’ favoriete slaaphouding. Hoofd opzij, met de handjes erbij, meer op zijn knietjes dan op zijn buik en met zijn kontje hoog in de lucht.

Vrijdag 11 februari 2000 (29 weken)

Inmiddels zijn we de kritieke 28 weken grens gepasseerd. Omdat ik een grote buik heb en mijn baarmoeder daardoor kleiner lijkt dan de dokter verwacht, hebben we nog een echo gekregen om te kijken of alles volgens schema gaat. Ik was er niet zo bang voor, want inmiddels voel ik de kleine regelmatig en goed bewegen en dat geeft me gewoon een goed gevoel.

En inderdaad, op de echo was duidelijk te zien dat het een bewegelijk kind was, met een mooie hoeveelheid vruchtwater om in te zwemmen. Ze meten een aantal onderdelen op (hoofdomtrek, dijbeenbot, etc.) en kijken dan op een grafiek hoe het zich verhoudt tot de gemiddeld gemeten waarden bij deze bestaanstijd. We krijgen blijkbaar een heel keurig gemiddeld kind wat grootte betreft, want met ieder onderdeel kwam hij precies op de middellijn van de curve uit.

Verder werd beeldvullend duidelijk dat het een broertje voor Matthijs gaat worden. We hadden zelf eigenlijk geen voorkeuren. Een meisje vind ik leuk omdat ik zelf natuurlijk een meisje ben geweest en me daar dus meer bij voor kan stellen. Maar twee jongetjes met maar anderhalf jaar ertussen is ook heel leuk! Ik heb het idee dat twee jongetjes makkelijker met elkaar overweg zullen kunnen, ongeveer dezelfde dingen zullen gaan doen. Maar misschien wordt dit wel een heel ander kind dan Matthijs en klopt dat beeld van mij in de praktijk straks absoluut niet. De tijd zal het leren.

Ik vind het wel heel spannend, een nieuw persoontje. Hoe zal het gaan worden, wat voor karakter, wat voor uiterlijk….. En ik merk dat ik het ook heel leuk vind om te weten wat het wordt. Het maakt het ergens echter, zeker omdat we nu ook de namen al weten. Je neemt toch regelmatig de tijd om even contact te krijgen met het kind in de buik, en nu is dat niet meer zomaar een baby, nu is het ons zoontje. Het praat wat gerichter, het maakt alles wat realistischer op de een of andere manier.

Met mij gaat alles ondertussen nog steeds erg goed. Ik heb meer maagzuur dan ik bij mijn andere zwangerschap had, en heb ook meer last van mijn rug. Maar dat laatste was ook wel te verwachten nu ik minder rust kan nemen en een pleutertje rond heb lopen dat steeds opgetild moet worden. Ik begon ook met een kilo of vijf meer gewicht dan het toch al aanzienlijke aanvangsgewicht bij de eerste zwangerschap en moet daarbovenop inmiddels een kilo of 12 meedragen. Daar word je flink moe van en ik loop toch al niet over van de energie. Maar als dat de enige klachten blijven mag ik natuurlijk niet klagen. En lijnen doen we na de bevalling wel weer!

28 april 2000

Vandaag ben ik dus mijn 41e week begonnen…… Hoewel ik blij ben dat de bevalling niet op mijn verjaardag plaatsvond (gisteren en de uitgerekende datum) mag het van mij nu wel snel gebeuren. Ik ben er eigenlijk al weken klaar voor……

Ik ben in totaal nu 27 kilo aangekomen, dus dat is zelfs al veel meer dan bij Matthijs. Volgens de dokter zit er gelukkig ook veel vocht bij, want mijn grote angst is natuurlijk dat ik een paar weken na de bevalling weer merk dat ik helemaal niets kwijt ben geraakt. Mijn buikomvang is nu 133 cm en dat is ook veel meer dan in bij Matthijs was – terwijl ik toen al opmerkingen kreeg….!! Ik heb dan ook striae nu, terwijl ik dat bij Matthijs niet had en dus nu ook niet verwachtte. Verleden week vierde Sas haar verjaardag, en die is 10 dagen na mij uitgerekend. Maar zij heeft echt een heel bescheiden buikje, ongeveer het maatje dat ik halverwege had. Als je ons naast elkaar zet geloof je echt niet dat we zo dicht bij elkaar zitten!!!

Een maand of twee terug kreeg ik wel steeds meer last van mijn rug. Mijn bekkenbanden bleken geïrriteerd te zijn en daardoor kon ik na een foute beweging soms gewoon wel een halve minuut niet meer bewegen en duurde het minuten voor ik weer normaal kon lopen. Tot mijn verbazing waren drie bezoekjes bij de fysiotherapeut genoeg om de klachten weer te verhelpen, anders had ik echt bij 37 weken al huilend ingestort. Kunnen bewegen maakt toch wel een heel groot verschil in vol kunnen houden hoor!

Omdat de kans dat ik nu zonder keizersnee beval nog steeds goed is, blijven we toch maar wachten tot de natuur aangeeft dat het tijd is. Mijn bloeddruk en alles zijn nog prima, mijn ijzergehalte was de laatste keer nog bijna goed genoeg om bloed te doneren en voor alle zekerheid hebben we een glucosetest gedaan waar ook prima normale waarde´s uitkwamen. Alleen bewegen blijft moeilijk met zo´n buik. Het hoofdje zit goed diep, dus echt rechtop zitten is moeilijk (autorijden wordt dan ook lastiger ontdekte ik) en ik moet heel wijdbeens zitten om die buik nog ergens kwijt te kunnen. Me omdraaien in bed roept associaties op met gestrandde potvissen…. en mijn manier van voortbewegen is zo waggelig dat het bijna een karikatuur van een eend wordt. Daarbij is deze baby ofwel wat drukker dan Matthijs, ofwel ik voel het gewoon meer bij zo´n tweede zwangerschap. Maar hij heeft geregeld een van mijn banden of mijn blaas te pakken en doet nog steeds fanatiek aan aerobics.

Matthijs begrijpt er nog niet zo heel veel van. We hebben hem verteld dat er een baby in de buik zit, maar of hij nu echt snapt wat een baby is betwijfel ik. Hij weet wel dat het iets speciaals is, die buik. Hij wijst erop, zegt “baby”, en gaat dan geregeld aaien, knuffelen en kussen. Ik denk dat het is omdat ik zelf natuurlijk veel aan de buik voel, maar het is wel hartvertederend als hij het doet.

In een impuls hadden we een rieten mand gekocht om als wieg te gebruiken. Bij Matthijs dachten we dat hij wel gelijk in het bedje kon, maar de eerste weken is een wieg op de kamer toch prettig dus die heeft veel in de reiswieg van de wagen geslapen. Nu vonden we het wel leuk om daar dus een iets officiëlere wieg van te maken. De mand hebben we gewoon bij Tim´s moeder gedeponeerd, met de mededeling dat zij de enige is die we kennen die weet hoe zo´n bekleding zou moeten…. en nu heeft ze er zo iets moois van gemaakt. Met drie applicatieberen (Tim´s zus heeft daar een patroon voor gemaakt) rondom, en een mooie kap erop. Zo lief en schattig!!! Dus nu zijn we echt helemaal klaar voor de baby!!

2 mei 2000

Gisteren belde Sas dat bij haar de vliezen al gebroken waren, dus ik dacht dat ze me nog voor zou zijn ook. Maar om 01.00 uur vannacht begonnen de weeën bij me. Omdat het bij Matthijs 24 uur duurde en toen alsnog een keizersnee werd dacht ik dat ik ruim de tijd zou hebben. Maar om 02.00 uur kwamen ze al om de twee á drie minuten, dus toen heb ik Tim maar wakker gemaakt en hebben we mijn moeder gebeld. Om 02.30 uur hebben we de buurvrouw uit bed gebeld om in ons huis op mijn moeder te wachten, want ik wilde toch wel heel dringend naar het ziekenhuis. Om 03.00 uur bleek ik 5 centimeter ontsluiting te hebben, om 04.00 uur had ik 10 centimeter ontsluiting maar geen persdrang. Toen ik 10 minuten later toch maar moest proberen te persen ging dat erg goed….. en om 04.36 uur werd Daniël Eduard Jonathan Noyce geboren. Hij woog 4900 gram en was 55 cm lang.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *