Vruchtbaarheidsproblemen

We wisten dat we alletwee graag (veel) kinderen wilden en omdat we allebei boven de dertig waren leek het dus een goed plan om snel te beginnen met proberen zwanger te worden. Marjolein is een DES-dochter, wat betekent dat haar moeder tijdens de zwangerschap een hormoon voorgeschreven heeft gekregen dat heel veel jaar later schadelijk bleek te zijn voor vooral de dochters die uit die zwangerschap geboren werden. Naast een veel grotere kans op bepaalde soorten kanker hebben veel DES-dochters ook vruchtbaarheidsproblemen. Gecombineerd met een vroeger doorgemaakte eileiderontsteking waren we er op voorbereid dat we misschien wat medische hulp nodig zouden hebben bij het vervullen van onze kinderwens. Maar in die tijd gingen we er eigenlijk nog vanuit dat we dan desnoods “gewoon” een reageerbuiskindje zouden krijgen (zonder ons te realiseren dat de succespercentages voor dat soort behandelingen zo laag waren).

We hebben een jaar hard ons best gedaan, heel gestructureerd met temperatuurcurve’s en berekening van de vruchtbare periode, voordat we naar de gynaecoloog stapten. Die deed een hele batterij tests, die steeds onaangenamer werden, en moest uiteindelijk concluderen dat er met de huidige kennis bij de medici geen oorzaak gevonden kon worden voor onze vruchtbaarheidsproblemen. Dus moesten we het nog maar een paar jaar zelf proberen; bij onverklaarbare onvruchtbaarheid willen ze pas na drie jaar gaan behandelen. Eindelijk was het dan zo ver, in 1997 begonnen we met kunstmatige inseminaties. Helaas brachten die niet het gehoopte resultaat dus eind van het jaar begonnen we met IVF-behandelingen (voor een “reageerbuisbaby” dus). De eerste keer bleek gelijk raak te zijn en in september 1998 werd Matthijs geboren.

De tijd tot we Matthijs kregen was erg zwaar voor ons alletwee. Ik denk niet dat de artsen die het beleid voorschrijven begrijpen wat die verplichte drie jaar betekenen voor een relatie. Iedere maand een week lang verplicht vrijen, twee weken lang angstvallig je lichaam in de gaten houden om te kijken of er dit keer misschien symptomen waren die op zwangerschap wezen, en iedere keer weer de teleurstelling als het niet gelukt is. En dat dertien keer per jaar… Al die medici die je lichaam onder de microscoop leggen en zich bemoeien met je sex-leven…
Kinderen krijgen is de meest natuurlijke normale zaak ter wereld, tenzij het niet werkt en niemand je kan vertellen waarom niet.

Ook de behandelingen zijn zwaar. Jezelf (of je partner) wekenlang injecteren, veelvuldig ziekenhuisbezoek met onderzoeken, bijwerkingen van de hormonen, pijnlijke puncties om eitjes te oogsten, verplicht klaarkomen in een potje op een vastgelegd tijdstip, etc. Het is fantastisch dat de medische wetenschap Matthijs mogelijk heeft gemaakt, maar het was een zware weg voor ons allebei en als we niet zo’n goede relatie hadden gehad hadden we makkelijk uit elkaar kunnen drijven.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *